Ocena brak

Miłorząb dwudzielny

Autor /Apolinary Dodano /02.02.2012

 

Wygląd: Drzewo zrzucające liście na zimę, wysokie na około 30 m, zwykle ze smukłą, stożkowatą, wąską koroną, z jednym lub wieloma pniami.

 

Siedlisko: Powszechnie sadzone jako dekoracyjne drzewo w parkach i przy ulicach.

Okres kwitnienia: Od marca do kwietnia.

Uwagi ogólne: Miłorząb jest jedynym dziś jeszcze żyjącym przedstawicielem pewnej grupy nagonasiennych, która w erze mezozoicznej była reprezentowana przez liczne gatunki, rozpowszechnione na całej Ziemi.

Zwraca jednak uwagę, że u tych wcześniejszych form, jak dowodzą skamieniałości, płasko rozwinięte powierzchnie szpilkowatych liści nierzadKo były o wiele silniej porozcinane, niż u formy dziś występującej. Jak z tego widać, w trakcie ewolucji szpilkowate liście zostały wielokrotnie przekształcone nie tyle pod względem planu budowy, co zewnętrznej postaci. Miłorząb jest jedynym przedstawicielem nagonasiennych, u którego liście szpilkowate przekształciły się w blaszkę. Za szczególnie pierwotną cechę należy uznać widlaste unerwienie liścia, które od nasady ogonka rozchodzi się wachlarzowato.

Szczególnie dobrze rozpoznaje się to, oglądając liść pod światło. Ten rodzaj unerwienia przypomina pod wzglę-dewm budowy i ukształtowania liczne liście paproci, i nasuwa myśl, że dawniejsze nago-nasienne należy chyba wyprowadzać od tej właśnie grupy. Z powodu innych ewolucyjnie bardzo pierwotnych cech, miłorząb zajmuje w systemie roślin kwiatowych pozycję bardzo izolowaną.

Tworzy on nawet monotypową, to znaczy składającą się tylko z jednego gatunku, klasę roślin, a także swoją własną rodzinę i rząd. Jako pozostałość grupy filogenetycznej, pierwotnie znacznie obszerniejszej - jak również jako drzewo, które jeszcze dzisiaj wygląda tak, jak jego krewni z epoki kredowej przed ponad stu milionami lat - uważany jest w botanice za żywą skamieniałość. Miłorząb jest gatunkiem pochodzącym z Chin.

W stanie dzikim nawet tam dziś prawie już nie występuje. Wszystkie okazy sadzone w Europie mniej więcej od 1730 roku pochodzą od drzew ze wschodnioazjatyckich ogrodów świątynnych.

Podobne prace

Do góry