Ocena brak

Miłek zwyczajny

Autor /Grzes Dodano /18.01.2012

Jest to bylina o krótkim, ciemnobrunatnym kłączu, łodygach wzniesionych, gęsto pokrytych liśćmi siedzącymi, złożonymi z równowąskich odcinków. Kwiaty żółte, osadzone pojedynczo na wienchołku pędu. Miłek kwitnie na początku wiosny, a kwiat otwiera się całkowicie tylko na słońcu. Cała roślina jest trująca. Gatunek, rozpowszechniony w Europie, Azji i Ameryce, rośnie na nasłonecznionych zboczach o podglebiu wapiennym. W starożytności używano go do leczenia chorób narządów płciowych. Ostatnio zaczęto stosować go w kardiologii.

Ziele (Herba Adonidis) zbiera się ręcznie w pełni kwitnienia, zostawiając twarde, dolne części łodyg. Suszy się w suszarni w temperaturze 50-60°C. Ziele przechowuje się w zamkniętych pojemnikach najdłużej 2 lata. Z substancji czynnych wymienimy przede wszystkim glikozydy nasercowe, zwane kardenolidami. Ziele zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego, podobnie jak liście naparstnicy, ale jego działanie jest szybsze, a substancje nie gromadzą się w organizmie. Substancje te działają uspokajająco na ośrodkowy układ nerwowy, uspokajają uporczywy kaszel oraz ataki astmy, a nawet epilepsji, skurcze oraz bóle gośćowe. Działają również moczopędnie i dezynfekująco. Napar z miłka (Infusum Adonididis vernalis) można stosować tylko wg przepisu lekarza. W Polsce miłek jest pod ochroną.

Pokrewny gatunek roczny - miłek letni (Adonis aestivalis) (o kwiatach czerwonych) jest również trujący, ale ze względu na słabsze działanie lecznicze nie jest zbierany.

Okres kwitnienia:

IV-V

Zbiór ziela:

IV-V

Podobne prace

Do góry