Ocena brak

Mikroalbuminuria

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Przestrzeń pomiędzy światłem naczyń krwionośnych w kłębuszku nerkowym a przestrzenią moczową w torebce Bowmana jest oddzielona błoną, w której znajdują się pory o wielkości 5,5 nm. Błona ta jest dodatkowo pokryta związkami siarczanu heparanu, kwasu sialowego i innymi proteoglikanami

o ujemnym ładunku elektrycznym. Układ taki powoduje, że przez utworzoną w ten sposób błonę do moczu mogą przedostawać się jedynie substancje chemiczne o dodatnim ładunku elektrycznym i odpowiednio małych rozmiarach. Wzrost ciśnienia w naczyniach kłębuszka nerkowego wymusza jednak przeciskanie się cząsteczek o większych rozmiarach, w tym również albumin i innych białek. W dalszym etapie prowadzi to do poszerzenia się otworów w błonie oddzielającej obie przestrzenie. Objawem laboratoryjnym, stanowiącym wyraz stopnia zaawansowania procesu destrukcji błony, jest obecność mikroalbuminurii.

Mikroalbuminurią nazywamy wydalanie albumin z moczem w ilościach mniejszych od ilości wykrywanych metodami stosowanymi w rutynowym badaniu moczu, natomiast większych od ilości określanych jako normoal-buminuria. Regularne badanie zawartości albumin w moczu osób chorych na cukrzycę daje bardzo dokładny wgląd w dynamikę procesu destrukcji nerek. Narastająca mikroalbuminuria świadczy o postępie choroby, mobilizuje do bardziej zdecydowanego działania w celu powstrzymania procesu chorobowego co ma istotne znaczenie psychologiczne. Monitorowanie mikroalbuminurii jest konieczne w cukrzycy typu 1.

 

Do góry