Ocena brak

Mikołajek polny

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Roślina trwała, podobna do ostu, żóltawozielona; dzięki rozpostartym jak krokwie gałęziom wydaje się często półku-listo krzaczasta. Brunatne kłącze jest grube w kształcie pala, zdrewniałe, z obrączkami. Prosto wzniesiona łodyga, wysoka na 70 (100) cm, jest ulistniona, gruba i delikatnie żłobkowana. Liście są sztywne, skórzaste, o długości 5-20 cm, blaszka obustronnie białawo siatkowało unerwiona. Liście odziomkowe, często wieloletnie, u młodej rośliny jeszcze nie podzielone, podłużne, u roślin kwitnących długoogonkowe, w zarysie mniej więcej szerokoja-jowate, dłoniasto-pierzaste lub dwu- do trzykrotnie podzielonych.

Kwiaty białawe lub bla-dozielonkawe, w 15-kwiatowych baldachach, zacieśnionych do prawie kulistych główek na szypułach. Szczytowe baldachy są 3-6-promieniowe; przerastające je promienie boczne jeszcze wielokrotnie baldachowato rozgałęzione. Listków pokrywy 5-7, równowąsko-lancetowatych, pojedynczych lub opatrzonych 1-2 parami kolców i 1 kolcem końcowym; rów-nowąskie listki pokrywki są całobrzegie z wy jątkiem najbardziej zewnętrznych, które kończą się długim kolcem. Zalążnia dolna.

Siedlisko: Suche, kamieniste, jałowe łąki. przydroża.

Rozmieszczenie: Środkowa i południowa Europa. W Polsce tylko w południowej części niżu.

Okres kwitnienia: Od lipca do września.  

Zastosowanie: Pędy na wiosnę można spożwać jako sałatę; słodkawe, o ostrym korzennym smaku korzenie - jako pożywną jarzynę.

Uwagi ogólne: Takie samo zastosowanie ma mikołajek płaskolistny. Suche osobniki mikołajka polnego oddzielają się od korzeni jesienią i są wtedy toczone po polu przez wiatr jako „biegacze" rozsypując przy tym nasiona.

Podobne prace

Do góry