Ocena brak

Migdałek gardłowy

Autor /laetitia Dodano /06.01.2012

Migdałek gardłowy, czyli migdałek trzeci (tonsilla pharyngeas. terlia), położony jest w okolicy pośrodkowej w przejściu sklepienia gardła w jego ścianę tylną. Migdałek gardłowy jest kształtu mniej więcej czworokątnego o zaokrąglonych kątach; w przekroju mierzy on około 20—25 mm, zresztą jest bardzo zmienny pod względem wielkości i kształtu. U noworodka jest znacznych rozmiarów, po urodzeniu rozwdja się w dalszym ciągu, w późniejszych latach dzieciństwa słabiej niż we wcześniejszych, a w 13—14 roku życia osiąga swój największy rozwój. Po okresie dojrzałości płciowej stopniowo zanika, ale nawet u dorosłego resztki jego są nieraz zachowane. Pod względem budowy różni się od migdałka podniebiennego i językowego tym, żc pokrywająca go błona śluzowa nie wytwarza głębokich wpuklcń w postaci zatok migdałkowych, lecz powiększa swą powierzchnię wytwarzając fałdy w kształcie listewek poprzedzielanych małymi bruzdami. Układ ich bywa bardzo różny. Migdałek gardłowy pokryty jest wielorzędowym nabłonkiem migawkowym, tak samo jak część nosowa gardła.

W przypadkach chorobowych zamiast uwstecznienia może występować w wieku dziecięcym silny przerost migdałków, tzw. wyrośla gruczołowate (adenoidalne) jamy nosowo-gardłowej. Wtedy droga oddechowa przez jamę nosową może być zamknięta; mowa zmienia swe brzmienie, usta są otwarte, fałdy nosowo-wargowe wygładzają się i twarz przybiera tępy, głupkowaty wyraz.

W linii pośrodkowej w tylnym odcinku migdałka gardłowego występuje nieraz małe, nieparzyste zagłębienie błony śluzowej zwane 10) kaletką gardłową (bursa pharyngea), która może sięgać w głąb do części podstawnej kości potylicznej. Kaletka gardłowa ma budowę migdałka; u noworodków i małych dzieci występuje stale, z wiekiem zanika; u dorosłych występuje tylko jako odmiana.

W obrębie błony śluzowej sklepienia gardła, do przodu od migdałka kaletki gardłowej, a ku tyłowi od lemiesza, istnieje u dziecka krótsze lub dłuższe nieparzyste pasmo komórkowe (długości około 5 mm), zawierające takie same składniki jak część gruczołowa przysadki mózgowej. Nosi ono nazwę 11) przysadki gardłowej (hypophyńs pharyngea) i pochodzi z embrionalnej kieszonki Rathkego. Kieszonka Rathkego, jak zaznaczono poprzednio jest cktodcrmalną wypustką pierwotnej jamy ustnej i tworzy zawiązek przedniej części przysadki mózgowej.

Oprócz migdałka gardłowego w błonie śluzowej gardła występują rozsiane drobne skupienia limfatyczne. Na tylnej ścianie części nosowej gardła tworzą one małe grudki limfatyczne (granula), które w stanach zapalnych błony śluzowej silnie się powiększają (pharjngitis granu/osa). Również wzdłuż brzegów bocznych gardła od wału trąbkowego ku dołowi występują grudki limfatyczne w postaci pasm bocznych. Wreszcie do ni^-co większych skupień tego rodzaj u należą również migdałk i trąbkowe.

Podobne prace

Do góry