Ocena brak

Mięsień zginacz promieniowy nadgarstka

Autor /juleczka Dodano /05.01.2012

M. zginacz promieniowy nadgarstka (m. flexor carpi radialis), położony przyśrodkowo od poprzedniego, jest mięśniem wydłużonym, wrzecionowatym, w swej części górnej jest on mięśniowy, w dolnej — ścięgnisty; biegnie skośnie od nadkłykcia przyśrodkowego do II kości śródręcza.

Mięsień rozpoczyna się na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej i na powięzi przedramienia, zrośnięty z sąsiednimi mięśniami. Włókna biegną wpierw rozbieżnie między m. nawrot-nym obłym a m. dłoniowym długim ku dołowi i nieco skośnie, następnie łączą się w długie, silne ścięgno między m. ramienno-promienio-wym a m. dłoniowym długim, które kieruje się ku promieniowej stronie nadgarstka; dalej przechodzi ono poza troczkiem zginaczy, oddzielone od pozostałych ścięgien, biegnie w bruździe kości czworobocznej większej i kończy się na podstawie II kości śródręcza, czasem również III.

Działanie zginające mięśnia w stawie łokciowym, podobnie jak pozostałych mięśni tej grupy, jest nieznaczne. Zasługuje jednak na uwagę, że te same mięśnie, które zginają rękę i palce, biorą również udział w zginaniu łokcia.

Główna czynność mięśnia polega na zginaniu ręki oraz — choć w mniejszym stopniu — na jej odwodzeniu w stronę promieniową. W zależności od współpracy z innymi mięśniami jeden lub drugi z tych ruchów może być wzmocniony lub zniesiony. Mięsień działa również jako nawracacz przedramienia, szczególnie silnie, gdy przedramię jest wyprostowane, a ręka zgięta grzbietowo. Gdy przedramię jest zgięte, a także ręka zgięta dłoniowo, działanie to jest bardzo małe. Tłumaczy to się następująco: gdy przedramię jest wyprostowane, siła nawracaczy jest większa niż odwracaczy, natomiast gdy jest zgięte, odwracanie jest skuteczniejsze od nawracania. Urządzenia techniczne, którymi posługujemy się mając zgięte przedramię, jak np. śruby czy świdry, są przystosowane do ruchów odwracania (dla praworęcznych).

Na przedramieniu zginacz promieniowy nadgarstka jest przykryty powięzią przedramienia i skórą. Ścięgno mięśnia występuje wyraźnie podczas zginania ręki. Ogranicza ono bruzdę promieniową przedramienia od strony łokciowej; w bruździe, jak wyżej zaznaczono, przebiegają naczynia promieniowe i gałąź powierzchowna nerwu promieniowego. Po stronie łokciowej ścięgna znajduje się nerw pośrodko-wy, który przebiega między nim a ścięgnem m. dłoniowego długiego. Powierzchnia tylna mięśnia spoczywa na zginaczu powierzchownym palców, u dołu przedramienia na zgina-czu długim kciuka.

Po wejściu na dłoń ścięgno mięśnia biegnie w kanale kostno-włóknistym. stanowiącym oddzielny przedział kanału nadgarstka. Tworzy go bruzda kości czworobocznej większej, troczek zginaczy i pasmo więzadłowe, które od troczka zginaczy biegnie w głąb do kości czworobocznej.

Pochewka maziowa (vagina synovialis m. fleocoris carpi radialis) w postaci krótkiej cewy leży na ręku między kością a ścięgnem, obejmując je.

Najczęstsze odmiany dotyczą przyczepu końcowego mięśnia. Mięsień może się przyczepiać na kości czworobocznej większej, na kości śródręcza III i IV, łó-deczkowatej i w innych miejscach. Bywają połączenia z sąsiednimi mięśniami, również dodatkowe początki na kości promieniowej i wyrostku dziobiastym kości łokciowej.

Podobne prace

Do góry