Ocena brak

Mięsień skroniowy

Autor /marisaberger Dodano /05.01.2012

M. skroniowy (ra. temporalis) jest największym i najsilniejszym mięśniem żucia. Jest on położony w dole skroniowym, który całkowicie wypełnia. Ma on kształt wachlarza, którego rączka odpowiada wyrostkowi dziobiastemu żuchwy, a podstawa jest skierowana ku górze i do tyłu.

Mięsień ten rozpoczyna się: 1) na kresie skroniowej dolnej, 2) na ścianie przyśrodkowej dołu skroniowego aż do grzebienia podskroniowego, 3) na powierzchni wewnętrznej powięzi skroniowej, wreszcie nieliczne włókna rozpoczynają się 4) na łuku jarzmowym. Przednie włókna mięśnia przebiegają pionowo, tylne — prawie zupełnie poziomo; wszystkie zbiegają się ku dołowi i przechodzą w płaskie, silne ścięgno. Ścięgno to, kierując się do wewnątrz od łuku jarzmowego, kończy się na wyrostku dziobiastym żuchwy, obejmując go obustronnie. Ponieważ włókna mięśniowe rozpoczynają się zarówno na kości, jak i na powięzi, dochodzą więc z obu stron pierzasto do ścięgna, które w znacznej części mięśnia znajduje się wewnątrz niego. Toteż m. skroniowy składa się z wielkiej liczby włókien i ma duży przekrój fizjologiczny.

Włókna poziome tylnej części mięśnia cofają wysuniętą żuchwę i ta część mięśnia działa przeciwniczo w stosunku do m. skrzydłowego bocznego. Wszystkie włókna całego mięśnia kurcząc się podnoszą żuchwę i obracają nieco na zewnątrz oraz zaciskają zęby. Działanie mięśnia jest największe z chwilą zamykania się szczęk. Ale i wtedy, kiedy zęby przylegają do siebie, włókna mięśniowe nie są maksymalnie skrócone i mogą jeszcze dalej się kurczyć. Na tym „nadmiarze" polega istota żucia. M. skroniowy jest najsilniejszym mięśniem żucia. Podczas silnego żucia można obserwować jego pracę poprzez skórę w okolicy skroniowej.

Powierzchnia wewnętrzna m. skroniowego ściśle przylega do ściany kostnej dołu skroniowego, do której przylegają również nerwy i naczynia skroniowe głębokie. Jedynie w dolne] czwartej części jest skierowana do obu mm. skrzydłowych i do m. policzkowego oraz styka się z poduszeczką tłuszczową policzka. Powierzchnia zewnętrzna mięśnia jest przykryta powięzią skroniową, poniżej zaś graniczy z łukiem jarzmowym.

Unaczynienie: tt. skroniowe głębokie, gałęzie t. szczękowej oraz t. skroniowa środkowa, która jest odgałęzieniem t. skroniowej powierzchownej.

Unerwienie: nn. skroniowe głębokie od trzeciej gałęzi n. trójdzielnego.

W jednym przypadku brak było warstwy powierzchownej mięśnia, która zwykle przyczepia się do powięzi skroniowej. Włókna dolne mogą łączyć się z m. skrzydłowym bocznym. Granica górna przyczepu początkowego na kości jest bardzo zmienna. U drapieżnych pole przyczepu sięga aż do sklepienia czaszki, u goryla wytwarza się wysoki grzebień kostny strzałkowy, który wyraźnie zwiększa pole przyczepu silnie rozwiniętego mięśnia.

Podobne prace

Do góry