Ocena brak

Mięsień pośladkowy wielki

Autor /juleczka Dodano /05.01.2012

M. pośladkowy wielki (ra. gluteus maximus; gloutos = pośladek) jest bardzo dużym mięśniem o kształcie mniej więcej rombu, grubości 3— —4 cm. Składa się on z silnych pasm mięśniowych, zaznaczonych wyraźnie zwłaszcza na powierzchni zewnętrznej, przylegającej poprzez powięź do skóry i grubej warstwy podściółki tłuszczowej pośladków; stanowi on ich podłoże.

Mięsień rozpoczyna się w górze wzdłuż długiej linii: 1) od powięzi piersiowo-lędźwiowej, 2) od części powierzchni pośladkowej talerza kości biodrowej, która leży do tyłu od kresy pośladkowej tylnej, 3) od bocznego brzegu kości krzyżowej i guzicznej, 4) od więzadła krzyżowo-guzowego. Włókna jego biegną prawie równolegle i skośnie ku dołowi oraz do boku: 1) włókna górnej części szeroką blaszką ścięgnistą przechodzą nad powierzchnią boczną krętarza większego kości udowej i kończą się w głębokiej warstwie pasma biodrowo-piszczelowego powięzi szerokiej uda (p. dalej), przykrytej przez jego pasma powierzchowne, 2) włókna dolnej części przyczepiają się grubym płaskim ścięgnem do guzowatości pośladkowej kości udowej; niejednokrotnie guzowatość ta w swej górnej części przekształca się w wyrostek zwany krętarzem trzecim (trochanter tertius; s. 543).

Najważniejsze zadanie m. pośladkowego wielkiego polega na utrzymywaniu pionowej postawy ciała podczas stania czy chodzenia. Jest on najsilniejszym prostownikiem stawu biodrowego i w ruchu tym jest mięśniem przeciwniczym m. biodrowo-lędźwiowego. Wyprostowuje on tułów przy wstawaniu z położenia siedzącego, przy podnoszeniu się z klęczek lub wchodzeniu na schody. Przez swój przyczep do pasma biodrowo-piszczelowego powięzi szerokiej uda prostuje kolano. Jeżeli punkt ciężkości ciała przesuwa się do przodu od poprzecznej osi stawów biodrowych, wtedy napina się m. pośladkowy wielki (np. w sztywnej, wojskowej postawie, w której górna część ciała przesuwa się do przodu); mięsień ten bowiem wraz z mięśniem przeciwległym utrzymuje równowagę górnej części ciała i chroni przed upadkiem tułowia do przodu. W przypadku porażenia obu mięśni stanie lub chodzenie po równym podłożu jest możliwe; jednak w razie najmniejszego zakłócenia tych zwykłych warunków (przesunięcie punktu ciężkości pod wpływem dźwiganego ciężaru czy nierówności gruntu) następuje utrata równowagi. Mięśnie te stale dozorują i kontrolują naszą postawę.

Z powodu swego przyczepu na tylnym brzegu miednicy mięśnie obu stron mogą przesuwać ją do przodu współpracując z m. biodrowolędźwiowym, jak np. przy wiosłowaniu, pływaniu czy huśtaniu.

Oprócz prostowania mięsień ten jest najsilniejszym obracaczem na zewnątrz w stawie biodrowym i przywodzicielem (przez swój przyczep udowy); w ruchach tych współpracuje z m. biodrowo-lędźwiowym.

Przez swój przyczep powięziowy natomiast odwodzi udo. Przy ustalonej miednicy i udach mm. pośladkowe wielkie obu stron kurcząc się mogą wzmagać działanie zwieracza zewnętrznego odbytu przez zwężenie karbu odbytu.

Podobne prace

Do góry