Ocena brak

Mięsień pierścienno-tarczowy

Autor /bianka Dodano /11.01.2012

M. pierścienno-tarczowy (m. cricothyreoideus) jest mięśniem parzystym, czworokątnym, u góry szerszym niż u dołu.

Mięsień rozpoczyna się na powierzchni zewnętrznej łuku chrząstki pierścieniowatej i kończy na brzegu dolnym płytki chrząstki tarczowatej aż do wierzchołka rogu dolnego, zachodząc na jej powierzchnię wewnętrzną. Włókna biegną wachlarzowa to ku górze: w odcinku przednim bardziej pionowo — część prosta (pars recta), w tylnym bardziej pochyło — część skośna (pars obliqua). Obie części są nieraz wyraźnie od siebie oddzielone.

Mięsień pierścienno-tarczowy położony jest na bocznej stronie krtani, przykryty częściowo przez gruczoł tarczowy oraz mięsień mostkowo-tarczowy i mostkowo-gnykowy. Z przodu między mięśniami stron obu widoczne jest więzadło pierścienno-tarczowe. Z tyłu przykrywają go zazwyczaj wiązki zwieracza dolnego gardła.

Przy ustalonej chrząstce tarczowatej mięsień unosi łuk chrząstki pierścieniowatej, jej płytka przechyla się ku tyłowi a wraz z nią chrząstki nalewkowate. Przy ustalonej chrząstce pierścieniowatej chrząstka tarczowata przechyla się do przodu. W obu przypadkach wzrasta odległość między chrząstkami nalewkowatymi (wyrostkami głosowymi) a chrząstką tarczowatą (kątem chrząstki tarczowatej), w wyniku czego wydłuża się warga głosowa (więzadło glosowe i m. głosowy). Długość warg głosowych warunkuje więc m. pierścienno-tarczowy: im silniej się skraca, tym bardziej wydłużają się wargi głosowe i biernie się napinają. Antagonistą m. pierścienno-tarczowego jest m. mostkowo-tarczowy, który zgiętą do przodu chrząstkę tarczowatą pociąga ku tyłowi i rozluźnia więzadła głosowe. Z chwilą kiedy m. pierścienno-tarczowy biernie nadał wargom głosowym odpowiednią długość, m. głosowy może zacząć pracować.

Podobne prace

Do góry