Ocena brak

Mięsień pierścienno-nalewkowy tylny

Autor /bianka Dodano /11.01.2012

M. pierścienno-nalewkowy tylny (m. crico-arylenoideus posterior s. »posłicus«) jest to silny mięsień parzysty, kształtu mniej więcej trójkątnego.

Mięsień ten rozpoczyna się na powierzchni tylnej płytki chrząstki pierścieniowatej po obu stronach pośrodkowego grzebienia. Włókna biegną zbieżnie ku górze oraz bocznie i kończą się na tylnymi bocznym brzegu wyrostka mięśniowego chrząstki nalewkowatej.

Powierzchnia przednia mięśnia przylega do płytki chrząstki pierścieniowatej, powierzchnia tylna przykryta jest błoną śluzową gardła.

Mięsień jest jedynym rozwicraczem szpary głośni; pociąga on wyrostek mięśniowy ku tyłowi i do dołu, przy czym wyrostki głosowe obracają się bocznic i nieco ku górze, i poszerzają szparę głośni. Szpara głośni poszerza się przy każdym wdechu; w silnym wdechu przyjmuje ona kształt rombu (położenie oddechowe), którego kąty boczne leżą na granicy części międzybłoniastej i międzychrząstkowej.

Podczas snu napięcie spoczynkowe mięśnia (tonus) przeważa nad napięciem jego antagonisty, mięśnia pierścienno-nalewkowego bocznego i szpara głośni pozostaje otwarta. W jednostronnym całkowitym porażeniu (porażenie nerwu krtaniowego wstecznego) tylko zdrowy fałd głosowy odchyla się na zewnątrz, szpara głośni nie domyka się i głos jest zachrypnięty. Fałd głosowy porażony przyjmuje położenie jakie oba fałdy mają na zwłokach; szpara głośni jest nieco otwarta ku tyłowi, tak jak przy spokojnym oddechu. Obustronne porażenie mięśnia powoduje zamknięcie głośni i może doprowadzić do uduszenia.

Niezbyt rzadko odszczepia się pasmo mięśniowe odchodzące od dolnego brzegu chrząstki pierścieniowatej i kieruje się bocznie i ku górze do rogu dolnego chrząstki tarczowatej (m. ceratocricoideus). Znacznie rzadziej pasmo włókien rozpoczyna na rogu dolnym, przylega do głównego mięśnia i dochodzi do wyrostka mięśniowego (vi. cerato-arytenoidcus). Obie odmiany zdarzają się jednostronnie lub rzadziej obustronnie.

Podobne prace

Do góry