Ocena brak

Mięsień nawrotny obły

Autor /juleczka Dodano /05.01.2012

M. nawrotny obły (ra. pronator teres) jest położony powierzchownie i najbardziej bocznie z mięśni pierwszej warstwy. Biegnie on skośnie od nadkłykcia przyśrodkowego do kości promieniowej.

Mięsień ten ma dwie głowy. Głowa ram i en na (caput humerale) rozpoczyna się na przegrodzie międzymięśniowej przyśrodkowej ramienia i na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej; głowa łokciowa (caput ulnare), zwykle słabsza, rozpoczyna się na wyrostku dziobiastym kości łokciowej. Obie głowy kierują się skośnie ku. dołowi i do boku, łączą się po krótkim przebiegu i kończą krótkim, płaskim ścięgnem na powierzchni bocznej części środkowej kości promieniowej, gdzie ścięgno to często wywołuje chropowatość.

Ponieważ m. nawrotny obły biegnie skośnie do długiej osi przedramienia, jego działanie na zasadzie równoległoboku sił możemy rozłożyć na dwie prostopadle do siebie ustawione siły. Składowa skierowana poprzecznie do kości promieniowej nawraca przedramię w obu stawach promieniowo-łokciowych; składowa zaś skierowana wzdłuż kości zgina je w stawie łokciowym. Jeżeli kość promieniowa nie jest ustalona przez mięśnie odwracające, m. nawrotny obły wpierw nawraca ją, a następnie dopiero zgina. Mięśnie antagonistyczne w ruchu odwracania, dwugłowy ramienia i odwracacz przedramienia, mają dwa razy większą siłę od m. nawrotnego obłego.

Powierzchnia przednia mięśnia jest przykryta powięzią przedramienia, z którą mięsień jest częściowo zrośnięty. Ku dołowi zachodzi nań m. ramienno-promie-niowy. Górny skośny brzeg mięśnia z m. ramienno-promieniowym ograniczają dół łokciowy (fossa cubttalis), w którym wyczuwa się (u osób chudych czasem widoczne) ścięgno m. dwugłowego ramienia. Część przyśrodkową dołu łokciowego (między ścięgnem m. dwugłowego a m. nawrotnym obłym), nad którą jest rozpięte ścięgno m. dwugłowego ramienia, zawiera nerw pośrodkowy i tętnicę ramienna uTa7 z iej miejscem podziału na tętnicę promieniową i łokciową. Te ostatnie obejmują m. nawrotny obły; tętnica promieniowa biegnie nad nim, tętnica łokciowa pod nim (p. t. III układ naczyniowy). Tętnica promieniowa wraz z gałęzią powierzchowną nerwu promieniowego krzyżują powierzchnię przednią m. nawrotnego obłego (w jego części końcowej) i dalej biegną w bruździe promieniowej przedramienia. Między głową ramienną a głową łokciową m. nawrotnego obłego przebiega nerw pośrodkowy. Głowa łokciowa wsuwa się więc między nerw pośrodkowy a tętnicę łokciową .

Jeżeli występuje wyrostek nadkłykciowy kości ramiennej, początek głowy ramiennej wstępuje aż na niego, wytwarzając wrota, przez które, jak u niektórych ssaków, nerw pośrodkowy i naczynia ramienne od tyłu przechodzą na stronę przednią stawu łokciowego. Czasami początek ten może tworzyć samodzielną, trzecią głowę. Głowa łokciowa jest nieraz bardzo słaba lub wcale nie występuje. Występowanie jej jest cechą progresywną, zjawia się ona dopiero u człekokształtnych, bardzo rzadko występuje u orangutana, częściej — u goryla (50%), najczęściej — u szympansa (94%). Na początku głowy ramiennej znajduje się czasem trzeszczka. Znane są połączenia z mięśniami sąsiednimi.

Podobne prace

Do góry