Ocena brak

Mięsień naramienny

Autor /marisaberger Dodano /05.01.2012

M. naramienny (ra. deltoideus, podobny do litery greckiej „delta ') jest największym i najbardziej powierzchownym mięśniem okolicy barku, kształtu trójkątnego, wierzchołkiem skierowany ku dołowi; jest on płaski, rynienkowato wygięty i stosunkowo gruby (do 2 cm).

Mięsień ten rozpoczyna się włóknami mięśniowymi 1) na końcu barkowym obojczyka (część przednia albo obojczykowa) i 2) na wyrostku barkowym łopatki (część środkowa albo barkowa), włóknami ścięgnistymi zaś 3) na dolnym brzegu grzebienia łopatki (część tylna albo grzebieniowa), łącząc się z powięzią pokrywającą m. podgrzebieniowy. Włókna części przedniej i tylnej biegną równolegle, prawie w linii prostej ku dołowi i do boku, włókna części środkowej przebiegają łukowato nad guzkiem większym kości ramiennej; ta część mięśnia jest pierzasta, ma więc stosunkowo bardzo znaczną liczbę włókien i duży przekrój fizjologiczny. Wszystkie włókna zstępując ku dołowi kończą się silnym ścięgnem na guzowatości naramiennej kości ramiennej, do boku i nieco niżej od m. piersiowego większego.

Działanie poszczególnych części m. naramiennego jest różne. Część barkowa podnosi ramię w stawie ramiennym (odwodzi). Uniesione ramię nie przekracza poziomu, wtedy bowiem kość ramienna styka się z wyrostkiem barkowym, który ruch ten zatrzymuje. Ruch unoszenia ramienia powyżej poziomu odbywa się w stawach obojczykowych. Pracą odwodzenia mięsień szybko się męczy, gdyż dźwiga wówczas całą masę kończyny. Część obojczykowa mięśnia obraca ramię do wewnątrz i przywodzi do przodu; część grzebieniowa obraca ramię na zewnątrz i przywodzi do tyłu.

M. naramienny nadaje charakterystyczną wypukłość okolicy barku. Wypukłość tę tworzy głównie koniec bliższy kości ramiennej, a przede wszystkim guzek większy. W razie zwichnięcia głowy kości ramiennej m. naramienny traci swą wypukłość. Jego powierzchnia zewnętrzna, wypukła, jest przykryta skórą, od której oddziela ją tylko cienka powięź. Powierzchnia wewmętrzna, wklęsła, przykrywa staw ramienny, mięśnie rozpoczynające się w jego otoczeniu i odpowiednie części kostne. Między nią a guzkiem większym jest kaletka maziowa (bursa subdeltoidea). Wierzchołek mięśnia, skierowany ku dołowi, odpowiada ścięgnu końcowemu, które wcina się klinem w obręb przyczepu początkowego m. ramiennego. Podstawa stanowi linię jego przyczepu początkowego. Jest ona na całej swej długości widoczna lub co najmniej wyczuwalna i odpowiada dokładnie linii przyczepu końcowego m. czworobocznego. Oba te mięśnie są więc tylko przedzielone pasmem kostnym (smugą kostną), utworzonym przez obojczyk, wyrostek barkowy i grzebień łopatki. U ssaków, które nie mają obojczyka, część przednia m. czworobocznego przedłuża się w część przednią (obojczykową) m. naramiennego i wytwarza oddzielny mięsień (m. cephalohumeralis); biegnie od czaszki do kości ramiennej. Brzeg tylny m. naramiennego biegnie skośnie ku dołowi i do boku. krzyżując mm. podgrzebieniowy, obły mniejszy, obły większy oraz m. trójgłowy. Brzeg przedni graniczy z m. piersiowym większym: czasami jest on z nim częściowo zrośnięty, zwykle jednak oddziela go podłużna bruzda naramienno-piersiowa. w której przebiega żyła od-promieniowa.

Unaczynienie: t. tylna okalająca ramię i gałąź naramienna t. piersiowo-barkowej; obie odchodzą od t. pachowej.

Unerwienie: n. pachowy (C5_g); nerw ten wnika przez otwór pachowy boczny od tyłu i od wewnątrz powyżej t. tylnej okalającej ramię.

Duża kaletka maziowa (bursa subdeltoidea) występuje prawie stale między m. naramiennym a guzkiem większym kości ramiennej. często łączy się z kaletką położoną wyżej, pod wyrostkiem barkowym {bursa subacromialis). Czasem występuje kaletka maziowa podskórna na wyrostku barkowym (bursa subcutanea acromialis).

Znane są przypadki, w których brak było części obojczykowej; w innych, rzadszych przypadkach nie występowała część barkowa. Obie te części mogą również występować samodzielnie. Przyczep końcowy mięśnia znajduje się czasem wyżej, czasem niżej na kości ramiennej. Mogą występować nadliczbowe pęczki mięśniowe od brzegu przyśrodkowego lub bocznego łopatki, od powięzi podgrzebieniowej czy od obojczyka. Czasem m. naramienny łączy się z sąsiednimi mięśniami.

Podobne prace

Do góry