Ocena brak

Mięsień dwugłowy ramienia

Autor /juleczka Dodano /05.01.2012

M. dwugłowy ramienia (ra. biceps brachii). Jest to mięsień wrzecionowaty, gruby, okrągławy, o dwóch głowach, które biegną od łopatki do kości promieniowej.

Głowa długa (caput longum) rozpoczyna się długim i cienkim ścięgnem na guzku nadpanewkowym łopatki i na obrąbku stawowym; biegnie ona wpierw do boku, następnie w bruździe międzyguzkowej kości ramiennej ku dołowi, objęta pochewką maziową międzyguzkową. Poniżej położenie ścięgna ustala m. piersiowy większy, który je krzyżuje od strony przedniej. Głowa krótka (caput breve) rozpoczyna się na wyrostku kruczym łopatki wąskim. płaskim i krótkim ścięgnem, zrośniętym ze ścięgnem m. kruczo--ramiennego. Obie głowy biegną ku dołowi i łączą się, wytwarzając wrzecionowaty brzusiec. Powyżej stawu łokciowego włókna mięśniowe przechodzą w okrągławe, mocne ścięgno, a częściowo w powierzchowne, cienkie i płaskie rozcięgno m. dwugłowego ramienia (aponeurosis m. bicipitis brachii). Rozcięgno to biegnie skośnie ku dołowi oraz przyśrodkowo przed m. nawrotnym obłym i kończy sięw powięzi przedramienia; właściwe ścięgno kieruje się w głąb i przyczepia się do guzkowatości kości promieniowej.

M. dwugłowy jest mięśniem dwustawowym; jest on rozpięty nad stawem ramiennym i łokciowym. Działanie jego na staw ramienny jest mniej więcej o jedną trzecią słabsze niż działanie na staw łokciowy, odwrotnie niż m. trójgłowego, którego działanie na staw ramienny jest około połowy większe niż na staw łokciowy, jak to zobaczymy niebawem.

W stawie ramiennym mięsień podnosi ramię do przodu (zgina) wspólnie z mm. kruczo-ramiennym, naramiennym i nadgrzebieniowym (s. 487), przy czym głowa kości ramiennej odgrywa rolę bloczka. Poza tym głowa długa odwodzi ramię i obraca je do wewnątrz (odwrotnie niż przedramię).

Głowa krótka mięśnia przywodzi ramię i w ruchu tym współpracuje z m. kruczo-ramiennym.

W stawie łokciowym m. dwugłowy jest nie tylko zginaczem, ale też najsilniejszym mięśniem odwracającym przedramię i rękę. W położeniu pronacyjnym ścięgno m. dwugłowego owija się dokoła kości promieniowej (często daje się wyczuć przez skórę od tyłu, poniżej głowy kości promieniowej), odwraca przedramię, sprowadzając je w położenie supinacyjne i wtedy dopiero zaczyna je zginać. M. dwugłowy kurczy się najsilniej w położeniu odwróconym ramienia. W położeniu tym też najsilniej występuje wyniosłość kulista na powierzchni przedniej mięśnia. Rozcięgno m. dwugłowego ramienia (aponeurosis m. bicipitis brachii) — gdy mięsień się kurczy — napina powięź przedramienia oraz wzmaga siłę zginania m. dwugłowego.

W razie porażenia przedniej grupy mięśni ramienia (zginaczy) czynność ramienia staje się znacznie bardziej upośledzona niż w razie porażenia m. trójgłowego (prostownika), gdyż samym swym ciężarem przedramię się prostuje. Jeżeli porażeniu ulega nerw promieniowy, ruchy supinacyjne przedramienia umożliwia wyłącznie m. dwugłowy. Gdy ramię jest całkowicie wyprostowane, m. dwugłowy nie może wykonywać ruchów odwracania.

Podobne prace

Do góry