Ocena brak

MICHAUX ALEKSANDER, pseud. Miron

Autor /cykoria Dodano /06.03.2012

MICHAUX ALEKSANDER, pseud. Miron, ur. 28 XI 1839 w Warszawie, zm. 22 IV 1895 tamże, poeta, tłumacz. Pochodził z rodziny mieszcz., kształcił się 1857-60 w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie. Od 1866 współpracował z —> „Przeglądem Tyg." (felietony Listy z ulicy X). W 1868-74 był współwłaścicielem i współred. „Kuriera Warszawskiego". Pracę literacką M. przerwała ok. 1875 choroba nerwowa i alkoholizm. Wydał zbiory poezji i przekładów (m. in. z G.G. Byrona, H. Heinego, A. Musseta, V. Hugo, J.W. Goethego: Pieśni (1867), Fantazje (1870), Poezje(1884). Krytyka przyjmowała je na ogół pochlebnie, choć pewną niechęć budziły inwektywy poety przeciw zmaterializowaniu nowej epoki (m. in. wiersz Na dziś). W utworach M. zwracają uwagę realist. opisy nędzy wielkomiejskiej (Obrazek zimowy, Biedny stolarz), kryt. spojrzenie na arystokrację (Obserwacje bladego księżyca, Don Juan). Wartość artyst. jego poezji jest nierówna; sporo w niej goryczy, dużo elementów satyry. Zgodnie z modą epoki ograniczał motywy subiektywne, formą podawczą była najczęściej narracja lub opis, jednakże w jego lirykach widać wpływ pol. tradycji romant. oraz m. in. Heinego i Musseta. M. był też autorem szkiców nowelist. (m. in. Antykwariusz 1866) oraz dramatu Bez Boga (1870).

Księga wierszy 2. PSB 20 (R. Skręt); OLP IV 1 (J. Komar).

Wiesława Albrecht-Szymanowska

Podobne prace

Do góry