Ocena brak

Michał Anioł

Autor /Depsey Dodano /06.02.2012

Michał Anioł jest jednym z największych artystów, jacy kiedykolwiek żyli - jego twórczość obejmowała malarstwo, architek­turę, rzeźbę, a takie poezję.
Michał Anioł (właśc. Michelangelo Buonarroti, 1475-1564) urodził się w Cap­rese, we włoskiej prowincji Toskanii. Jednak kiedy miał zaledwie kilka tygodni, jego rodzina przeniosła się do Florencji, gdzie został oddany pod opiekę mamki. Zrządzeniem losu młody Michał Anioł wychowywał się w rodzinie kamieniarzy i, jak później utrzymywał, stąd wła­śnie wzięło się jego zainteresowanie kamieniem jako tworzywem.
Michał Anioł od młodości miał ambicje artystyczne i po skończeniu szkoły terminował u Domenica Ghirłandaia - florenckiego malarza fresków. Ghirlandaio bardzo szybko dostrzegł niezwykły talent swojego ucznia i w 1489 roku posłał go na nauki do pracowni rzeźbiarskiej Bertolda di Giovami.
Wkrótce umiejętności Michała Anioła zwróci­ły na niego uwagę władcy Florencji, Lorenza de Medici. Młody rzeźbiarz zamieszkał na jego dworze, gdzie do śmierci Lorenza oddawał się swojej sztuce. Następnie powrócił do domu swo­jego ojca i, tak jak starszy od niego Leonardo da Vinci, zaczął z dużym zainteresowaniem studio­wać anatomię człowieka. Pozwolono mu nawet na dokonywanie sekcji zwłok w kościele Świętego Ducha, w zamian za wyrzeźbienie dla przeora drewnianego krucyfiksu.

Florencja i Rzym
W następnych latach sytuacja polityczna we Flo­rencji stała się niestabilna. Wielu „proroków" przepowiadało upadek miasta i kiedy w 1494 ro­ku Medyceusze zostali odsunięci od władzy, Michał Anioł zbiegł. W 1496 r. został on wezwa­ny do Rzymu, gdzie, obok wielu innych prac, wy­rzeźbił słynną Pietę. Rzeźba ta przyniosła mu ogromną sławę i został on okrzyknięty pierw­szym rzeźbiarzem Włoch. Zapewniło to artyście dużą ilość prestiżowych, chociaż czasami nie­zwykle pracochłonnych, zamówień.
Po powrocie do Florencji Michał Anioł wy­rzeźbił 5-metrową statuę Dawida (1502-4). W 1505 roku został wezwany do Rzymu przez nowego papieża, Juliusza II - pierwszego z sied­miu papieży, dla których pracował. Juliusz pra­gnął by Michał Anioł stworzył dla niego nagro­bek. Miał to być monument, złożony z ponad 40 posągów i sam wybór odpowiedniego kamienia zabrał artyście 8 miesięcy. W międzyczasie znie­cierpliwiony papież stracił zainteresowanie dla przedsięwzięcia.
Rozczarowany Michał Anioł opuścił Rzym, jednak natychmiast został wezwany z powrotem przez Juliusza, który tym razem pragnął by arty­sta uwiecznił jego postać w ogromnym posągu z brązu. Liczącego na to, że po ukończeniu posą­gu możliwy będzie powrót do projektu nagrobka, Michała Anioła spotkał kolejny zawód - Juliusz ponownie zmienił zdanie i zlecił mu pomalowa­nie sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej. Z początku Michał Anioł protestował, twierdząc, że malar­stwo nie jest interesującą go dziedziną, jednak wola papieża była w tym przypadku niezmienna i artysta chcąc nie chcąc musiał zabrać się do pracy. Wkrótce uznał to ogromne przedsięwzię­cie za godne swego talentu i odwołał wszystkich pomocników, zdecydowany samotnie ukończyć dzieła. Zabrało mu to cztery lata, od 1508 do 1512 roku.
W 1527 r. Rzym znalazł się pod panowaniem cesarza Karola V, Medyceusze zostali wygnani, a Michał Anioł stał się odpowiedzialny za budo­wę fortyfikacji. Jednak w obawie przed zdradą, artysta zbiegł w 1529 roku do Wenecji.
Po powrocie do władzy Klemensa II artysta zajął się dokończeniem swojego dzieła w kaplicy Medyceuszy we Florencji. W 1534 roku zakoń­czył pracę nad nagrobkami Giuliana i Lorenza de Medici i na zawsze opuścił Florencję. Udał się do Rzymu, gdzie zaczął malować ścianę ołtarzową watykańskiej Kaplicy Sykstyńskiej. W ten spo­sób powstał słynny Sąd ostateczny.


Idealna wizja
Istotą sztuki Michała Anioła było głębokie zrozu­mienie i umiłowanie natury ludzkiej, oraz skala, w jakiej została ona przez niego przedstawiona. Myśl renesansowa postrzegała człowieka jako centrum świata i miarę wszechrzeczy, co uciele­śniała wyidealizowana wizja Michała Anioła.
Znajdował się on pod wpływem malarza Ma-saccia (1401-28) i rzeźbiarza Donatella (ok. 1386-1466), jednak jego największą inspiracją były rzeźby antyczne.
W przypadku fresku Sąd ostateczny, Michał Anioł wyraził uczucia malowanych postaci za pośrednictwem odpowiedniego kształtu i formy ich ciał. Niektóre z nich są powykręcane i wy­krzywione, co krytycy uznali za oznakę frustracji samego artysty.
Bogactwo ruchów i gestów, jakie można zaob­serwować na tym fresku, zdradza głęboką wiedzę Michała Anioła na temat ludzkiego ciała i sposo­bu w jaki się ono zachowuje. Poznał on rozmiesz­czenie każdego z mięśni, każdej kości i ścięgna. Nigdy nie powtórzył dwa razy tej samej pozy, potrafiąc zachować w pamięci najmniejszy detal swoich dzieł.

Architekt
Michał Anioł zawsze uważał się za rzeźbiarza, nic więc dziwnego, że nawet jego obrazy charak­teryzuje pewna trójwymiarowość. Jednak ostat­nie 30 lat swojego życia poświęcił on przede wszystkim architekturze. Także na tym polu mógł się pochwalić wielkimi osiągnięciami.
Kolejni papieże zasypywali artystę zamówie­niami, z których najważniejszym było dokończe­nie Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie, budowa której rozpoczęła się w 1506 r. za czasów Juliu­sza II. Podobnie jak w przypadku fresku w Kap­licy Sykstyńskiej, artysta z początku niechętnie odnosił się do tego przedsięwzięcia, jednak osta­tecznie zgodził się rozpocząć pracę. Niestety nie zdołał jej dokończyć przed śmiercią, 18 lutego 1564 roku.

Arcydzieła
   
   
1497 - 1500
Pieta
1501-4
Dawid
1503-4
Święta Rodzina
1508-11
Kaplica Sykstyńska
1536-41
Sąd ostateczny

Podobne prace

Do góry