Ocena brak

Mianownictwo rozgałęzień oskrzelowych

Autor /bianka Dodano /11.01.2012

Z powodu wielkiej zmienności układu drzewa oskrzelowego w obrębie piata homologizacja gałęzi jest często trudna. Nieraz jest ona niemożliwa już nawet u płodu ludzkiego. Pomimo to przyjęty jest obecnie schemat najczęściej występujących rozgałęzień di^ewa oskrzelowego, na podstawie którego daje się na ogól zidentyfikować gałęzie oskrzelowe . Według tego schematu oskrzela płatowe dzielą się na oskrzela segmentowe; w zasadzie odróżnia się i—1,5 mm wyposażone w chrząstkę (np. w oskrzelu płatowym górnym prawym), przc-ślcd zając natomiast większe gałęzie (np. oskrzele dążące do języczka), to dopiero po 13 podziałach (Hayek) powstają powyższe oskrzela. Wg Hayeka liczba tych najmniejszych oskrzeli, wyposażonych w chrząstkę, o 1 1,5 mm świetle wynosi około 1000 w obu płucach.

Najmniejsze oskrzela o 1—1,5 mm świetle dzielą się z kolei w obrębie zrazika 4—lub 5-krotnie na 1) oskrzeliki (bronchioli) pozbawione chrząstek, lecz wyposażone jeszcze w migawkowy nabłonek wałeczkowaty. Światło Oskrzelika wynosi około 0,5—1 mm. Z ostatniego podziału powstałe oskrzeliki noszą nazwę 2) oskrzelików końcowych (bronchioli termitiales). Z każdego oskrzela najmniejszego powstawałoby więc wg Hayeka około 10 oskrzelików końcowych; dla obu płuc ich ogólna liczba wynosiłaby więc mniej więcej to 000. Każdy oskrzelik końcowy dzieli się dychotomicznie na dwa 3) oskrzeliki oddechowe (bronchioli respiratorii) o 0,3 mm świetle zwane również oskrzelikami pęcherzykowymi (bronchioli aheolares), ponieważ w ścianie ich występują poszczególne pęcherzyki płucne (aheoli pulmonis) o przekroju 150—25012. Oskrzeliki oddechowe dzielą się dwukrotnie, tak że powstają oskrzeliki oddechowe I, II i III rzędu. Z jednego oskrzelika końcowego powstać może do oskrzelików oddec howych. Tworzą one drzewo pęcherzykowejar bor aheAaris) i stanowią ogniwo łączące składnik czysto oskrzelowy ze składnikiem czysto pęcherzykowym, ponieważ z powodu swych pęcherzyków nie służą wyłącznie do przewodzenia powietrza, lecz biorą również udział w wymianie gazowej między powietrzem oddechowym a krwią. Mnożąc liczbę oskrzelików końcowych (około 10 000) przez liczbę oskrzelików oddechowych (15) otrzymamy dla obu płuc 150000 oskrzelików oddechowych. Każdy końcowy oskrzelik oddechowy dzieli się wreszcie na dwa do dziewięciu 4) prze wodzi ków pęcherzykowych (ducluli aheolares). Przewodzik pęcherzykowy może się ślepo kończyć lub też rozdwajać u swego końca wytwarzając tzw. woreczki pęcherzykowe (sacculi aheolares); są one końcowymi odcinkami drogi oddechowej. O ile w ścianach oskrzelików oddechowych pęcherzyki płucne znajdują się tylko w pewnej odległości od siebie, o tyle w ścianach prze wodzików pęcherzykowych i woreczków występują one na całej ich powierzchni tuż obok siebie ), tak że sąsiednie pęcherzyki rnają wspólną ścianę, przegrodę między pęcherzykową (seplum interahenlare). Pęcherzyki jak otwarte kabiny odchodzą od prze wodzików pęcherzykowych i woreczków. Wszystkie rozgałęzienia (arbor aheolaris), które powstają z obu oskrzelików oddechowych jednego oskrzelika końcowego tworzą spłaszczone, stożkowate grono (acinus). Grono stanowi podstawową jednostkę płuca, anatomiczną i czynnościową. Większa i bardzo zmienna liczba gron tworzy jeden zrazik.

Podobne prace

Do góry