Ocena brak

Mewa żółtonoga

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco mniejsza od mewy srebrzystej, ale - bez możliwości bezpośredniego porównania -trudno to zauważyć. Długość ciała 52-56 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 140 cm. W Europie żyją dwa podga-tunki: zachodni jasny z ciemnoszarym płaszczem (skrzydła i grzbiet) i drugi - ciemny z łupkowoczarnym płaszczem, na północy i na wschodzie. Istnieją też, na przykład w Danii i południowej Norwegii, formy przejściowe. Nogi zawsze koloru żółtego. Od mewy siod-łatej, także w łupkowoczarnym płaszczu, jest znacznie mniejsza. Młode ptaki są zwykle ciemniejsze od mew srebrzystych w tym samym wieku, ale niewielkie różnice utrudniają rozróżnienie obu gatunków. Odzywa się peł-nobrzmiącym głosem: „gag gag", a w okresie godowym „kiau kiau kiau".  

Środowisko: Jasny zachodni podgatunek żyje w Anglii i Francji, a w tym stuleciu zasiedlił także wybrzeża Holandii i Niemiec. Ciemną formę na północnym wschodzie trudno odróżnić od występującej dalej na wschód mewy srebrzystej, którą niektórzy ornitolodzy uznają za podgatunek mewy żółtonogiej. Pokrewieństwo z mewą srebrzystą można by w uproszczeniu przedstawić jako łańcuch: począwszy od Europy Zachodniej im dalej na wschód mewy żółtonogie coraz bardziej upodobniają się do mew srebrzystych, aż w końcu stają się właściwymi mewami srebrzystymi.

Jeśli te ostatnie spotkają się z zachodnioeuropejskimi mewami żółtonogimi, oba gatunki zachowują się jak „czyste" gatunki, prawie lub wcale nie mieszając się ze sobą. Istnieją nawet kolonie, w których gnieżdżą się oba gatunki, przy czym słabsza i delikatniejsza mewa żółtonoga musi zadowolić się gorszymi miejscami lęgowymi, bardziej w głębi lądu. Następna różnica to wędrówki: mewy żółtodziobe są typowymi ptakami wędrownymi. Zimują na wybrzeżach zachodniej Europy, wokół Morza Śródziemnego, nad Morzem Czerwonym i Czarnym, a nawet na dużych jeziorach Afryki Wschodniej.

Lęgi: Wybierają skaliste, ale porośnięte roślinnością wyspy - tym także różnią się od mew srebrzystych. Środkowoeuropejskie kolonie leżą nad morzem - na przykład na wyspie ptaków Memmert; na północy i na wschodzie gnieżdżą się w małych koloniach nad jeziorami i rzekami wgłębi lądu. Biologia lęgowa jak u mewy srebrzystej. Raki przybywają do kolonii lęgowej w kwietniu, na północy w maju, czasami dopiero na początku czerwca, przez wiele lat z rzędu. Oboje partnerzy budują w kilka dni bardzo nieporządne, ale obszerne gniazdo. Zdarzają się też gniazda na drzewach. W Walii, gdzie ptaki nie są prześladowane, gnieżdżą się na dachach domów. W zniesieniu 2-3 jaja, praktycznie nie różniące się od jaj mewy srebrzystej, chociaż bywają bardzo różnej wielkości: od 60 do 75 mm. Oboje rodzice wysiadują przez 24 dni, lęg w maju-czerwcu.

Młode trzymają się w pobliżu gniazda, karmione są nadtrawionym pokarmem, po 4-5 tygoniach zaczynają latać. Mają wtedy ciemnobrązową szatę młodocianą, ale już w kilka tygodni później pierzą się i przyjmują pierwszą szatę zimową. Po kilku tygodniach pierzą się ponownie i otrzymują tym razem swoją pierwszą szatę godową. Wypadające pióra są natychmiast zastępowane nowymi, tak że ptaki są zawsze zdolne do lotu. Szata zimowa dorosłych ptaków jest podobna do szaty letniej, ale w zimie na głowie i karku pojawia się szarobrązowa pręga. Pierzenie wiosenne zaczyna się w styczniu, a kończy w kwietniu na początku okresu godowego. Młode mają przez pierwsze 2-3 lata życia mniej lub bardziej brązowo plamkowaną szatę przejściową. W tym upierzeniu są przepędzane z kolonii lęgowych.

Pożywienie: Jak mewy srebrzystej. Niestra-wione części pożywienia są przez mewy zwracane w fomie zbitych kulek lub klusek. Badanie tych wypluwek daje obraz składu pożywienia mew.

Podobne prace

Do góry