Ocena brak

Mewa trójpalczasta

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkością i ubarwieniem bardzo podobna do mewy pospolitej, ale ma czarne nogi. Końce skrzydeł czarne. Długość ciała 41 cm. Tylny palec bardziej zakrzywiony niż u innych mew, u podgatunku europejskiego brakuje na nim pazura. W upierzeniu młodych ptaków widać charakterystyczne ciemne pręgi na rozłożonych w locie skrzydłach, lekko rozwidlony ogon zakończony czarnym pasem i czarniawą obrożę na karku. Bardzo towarzyska i ufna. Stada tych mew towarzyszą wytrwale statkom wypływającym w morze. Jej charakterystyczny głos „kiti-we" słychać bez ustanku w koloniach lęgowych, na morzu rzadko.

Środowisko: Jest jedyną mewą dalekomorską i najpospolitszym ptakiem północnego Atlantyku. Największa z jej kolonii znajduje się na północy Norwegii między Varangerfjord i Lak-sefjord w skalistych ścianach Svaerholtkub-ben. Gnieździ się tu szacunkowo 360 000 mew trójpalczastych razem z nurzykami, maskonu-rami, nurnikami, głuptakami i innymi ptakami morskimi.

Także z Grenlandii donoszą o kolonii z ponad 100 000 par lęgowych. Gwar wokół tych ptasich skał przypomina z daleka odgłosy wielkiego miasta. Skały te bywają nazywane ptasimi bazarami: przylatujące z morza i odlatujące ku niemu ptaki tworzą nad skałami żywy dach. Każde płoszące je wydarzenie powoduje, że ze skalnych ścian podrywają się chmary białych ptaków. Poza okresem lęgowym mewy trójpalczaste żyją na otwartym morzu. Latają zarówno nisko nad falami, jak i na dużych wysokościach. Stawiają czoło sztormom i śpią często na mocno wzburzonej wodzie.

Populacje gnieżdżące się na północy lecą zimą na południe do strefy umiarkowanej, lęgnące się bardziej na południu zostają częściowo także w zimie w pobliżu swoich kolonii. Najbardziej wysunięte na północ mewie skały znajdują się na Spitsbergenie, najbardziej południowe - w Bretanii. Także ptasia skała na Helgolandzie daje schronienie małej, ale mimo to wywierającej 0-5K duże wrażenie kolonii. Nierzadko mewy trój-placzaste zapędzają się w głąb lądu i znajduje się je zmęczone i wyczerpane, ponieważ tylko nad morzem i z morza mogą zdobyć dostateczną ilość pokarmu.

Lęgi: Niektóre kolonie mew trójpalczastych istnieją już od niepamiętnych czasów. Mewy zwykle zasiedlają je w kwietniu, na dalekiej północy w maju, a opuszczają w sierpniu lub we wrześniu. W czasie toków partnerzy stają naprzeciwko siebie, otwierają szeroko dzioby i prezentują swoje jaskrawoczerwone paszcze przekrzywiając głowy w różne strony.

Przed parzeniem się samica wchodzi do gniazda, popiskuje i trzepocze skrzydłami jak żebrzące pisklę. Na skałach lęgowych zajmują niższe i średnie piętra, pod nimi nurniki i kormorany czubate, nad nimi maskonury i duże mewy. Samiec i samica mewy trójpalczastej lepią wspólnie z błota, wodorostów i tego, co naniesie morze, nieckowate gniazdo, które może ważyć od 5 do 10 kg. Często wystarczy, że poprawią i podwyższą zeszłoroczne gniazdo. W tych budowlach leży tajemnica sukcesu mew trójpalczastych, ponieważ potrafią się one gnieździć na stromych skałach, gdzie inne ptaki nie mogą znaleźć ani kawałka płaskiego miejsca na złożenie jaj.

W kolonii żyje także wiele ptaków nie wyprowadzających lęgów: chcą pomagać przy budowie gniazda, ale są stanowczo i szorstko odtrącane, gdy z dziobem pełnym szlamu lądują na cudzym miejscu. Jeśli jednak zginą rodzice, pisklęta natychmiast znajdują troskliwe „mamusie". Okres lęgowy na południu w maju, na północy w czerwcu. W zniesieniu zwykle 2 jaja długości 57 mm, wysiadują oboje rodzice przez 24-25 dni zmieniając się co 12-24 godziny. Młode są gniazdownikami; w pierwszym tygodniu życia nie mogą utrzymać się nogach i muszą być ogrzewane przez rodziców.

Pożywienie: Małe rybki i pływający na powierzchni wody plankton. Przy szukaniu pokarmu mewy częściowo pływają, a częściowo spadają pod ostrym kątem na wodę muskając jedynie jej powierzchnię.

Podobne prace

Do góry