Ocena brak

Mewa śródziemnomorska

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Trochę mniejsza od mewy srebrzystej; długość ciała ok. 50 cm. Wierzch brązowawojasnosza-ry z czarnymi końcami skrzydeł, spód biały. Dziób czerwony z czarnym pieścieniem i żółtym czubkiem, nogi czarniawozielone. Młode ptaki mają żółte dzioby z czarną obrączką.  

Środowisko: Znanych jest tylko 9 miejsc lęgowych, 3 pozostałe są wątpliwe lub opuszczone. Tym samym jest po mewie różowej (Rho-dostethia rosea) najrzadszą mewą i zalicza się ją do najbardziej zagrożonych gatunków ptaków morskich na świecie. Jej kolonie lęgowe leżą w krajach śródziemnomorskich, w których niewiele robi się dla ochrony przyrody.

Na wyspach, gdzie te mewy się lęgną, zaczęto wypasać kozy, poza tym ich gniazda plądrują silniejsze od nich mewy srebrzyste, które intensywnie rozmnażają się w pobliżu miast portowych. Im mniej par gnieździ się w kolonii, tym słabsza jest ich wspólna obrona. Tak mogą wyginąć ostatnie mewy śródziemnomorskie - bez bezpośredniego udziału człowieka, ale pośrednio z jego winy. Niewielkie kolonie mew śródziemnomorskich znajdują się na Morzu Śródziemnym na płaskich, bezludnych skalistych wyspach w pobliżu wybrzeży. Są to ptaki osiadłe; przez cały rok przebywają w niewielkiej odległości od swoich wysp lęgowych.

Lęgi: Lęgną się wyłącznie w swoich małych koloniach; gniazda są zupełnie odkryte, założone wśród rzadkiej, lecz dość wysokiej roślinności zielnej, czasem wysłane bezładnie łodygami lub wodorostami, w odległości 4-12 m jedno od drugiego. Wysiadują oboje rodzice na zmianę; w zniesieniu 3, rzadziej 2 jaja, długości ok. 65 mm, wysiadywane przez 21—25 dni. Pisklęta po wykluciu się przez pierwszy dzień pozostają w gnieździe, potem szukają cienistego miejsca w najbliższym otoczeniu. Tam karmią je rodzice.

Podobne prace

Do góry