Ocena brak

Mewa srebrzysta

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco większa od mewy żółto-nogiej; długość ciała od 56 do 66 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 150 cm. Grzbiet, barkówki i pokrywy skrzydeł (czyli płaszcz) od jasnych, popielatoszarych do ciemnych, łupkowo-szarych; stopy ptaków zachodnioeuropejskich i skandynawskich cieliste, ze środkowej i południowej Europy żółte. Mewy srebrzyste latają wolno, ale wytrwale: w ogóle poruszają się bardzo spokojnie, prawie flegmatycznie; opanowały doskonale lot szybujący w prądach wstępujących. Na lądzie chodzą podobnie jak wrony i chętnie siadają na palach, kamieniach, na masztach statków. Bardzo towarzyskie. Głos - oprócz przenikliwego „kauu-kauu" - ostry śmiech i skomlące zawołania.

Środowisko: Areał lęgowy sięga na południu do Wfysp Kanaryjskich i Wysp Zielonego Przylądka, na północy do wysp Oceanu Lodowatego i daleko w głąb lądu azjatyckiego aż do środka Mongolii. Jest w Europie i Ameryce najpospolitszą dużą mewą o największym zasięgu geograficznym. Podczas przelotów wędruje przez całą północną półkulę z wyjątkiem pokrytego czapą lodową bieguna północnego. W Europie w tym stuleciu znacznie zwiększyła swoją liczebność: porty i wysypiska śmieci zapewniły jej obfity i dostępny cały rok pokarm. W1927 r. dotarła do Islandii, w 1932 r. do Wfysp Niedźwiedzich, w 1950 r. do Spitsbergenu. W Polsce pierwsze gniazda znaleziono na przełomie lat 60. i 70. nad jeziorami Łebsko i Gardno; obecnie lęgnie się, choć nielicznie, na całym wybrzeżu.

Lęgi: Mewa srebrzysta gnieździ się czasami w ogromnych koloniach, zwykle na płaskich wyspach przed wybrzeżami. Spycha ona mewę żółtonogą na mniej dogodne miejsca lęgowe w głębi lądu. Tam, gdzie jest prześladowana, zakłada gniazda na niedostępnych skałach nad kipielą morską. W krajach, w których jest pod ochroną, gnieździ się czasem na dachach domów. Gniazda leżą luźno w odległości wielu metrów od siebie.

W ptasich rezerwatach nad Morzem Północnym hamuje się nadmierne rozmnażanie się mew przez krótkie potrząsanie jaj, co zabija embriony. Mewy wysiadują martwe jaja nie przystępując do dodatkowych zniesień, dopóki ich instynkt lęgowy nie wygaśnie. Uważa się, że tą metodą - krytykowaną przez wielu obrońców przyrody - chroni się rzadsze gatunki ptaków. W czasie parzenia się samiec balansuje na grzbiecie samicy machając skrzydłami. Niezdolne do lotu mewy w ogrodach zoologicznych zawodzą w czasie parzenia, ponieważ nie mogą utrzymać się na samicy. W zniesieniu zwykle 3 jaja przeciętnej długości 73 mm. Możliwy jeden lęg uzupełniający.

Wysiadywanie trwa 28-29 dni. Pisklęta już drugiego dnia po wylęgu nie muszą być ogrzewane przez matkę. Wcześnie opuszczają gniazdo, ale pozostają w jego pobliżu. Upominają się o pokarm dziobiąc czerwone znamię na dolnej szczęce dzioba rodzica, który zwraca przetrawiony pokarm na ziemię. Pod koniec lipca, w wieku ok. 40 dni, pierwsze młode stają się samodzielne. Początkowo są ciemnobrązowe, z każdym następnym pierzeniem stają się jaśniejsze, a w czwartym roku życia przyjmują dorosłą szatę.  

Pożywienie: Mewy srebrzyste sa wszystkożer-ne. Szukają jadalnych resztek na brzegu morza i na wysypiskach śmieci, zbierają się wokół wyrzuconej przez morze padliny, grą-życom odbierają wyłowione małże; potrafią rzucać na kamienie z dużej wysokości kraby i małże, aby rozbić ich skorupy. W ptasich koloniach kradną jaja i pisklęta, a gdy na dalekiej północy pojawią się lemingi, stają sią na ten czas ptakami lądowymi. Mewy srebrzyste znad azjatyckich jezior stepowych polują nawet na skoczki pustynne i chomiki.

Podobne prace

Do góry