Ocena brak

Mewa pospolita

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nogi zielonkawoszare, na spodzie dzioba brak czerwonej plamy. Od tej samej wielkości mewy trójpalczastej i śmieszki w upierzeniu zimowym odróżnia się białymi plamkami na czarnych końcach skrzydeł: nie ma ich w szacie młodocianej; dopiero w trzecim roku życia osiągają ostateczne rozmiary. Dorosłe ptaki w szacie zimowej mają szarobrązowe prążki na głowie i karku. Upierzenie młodych w brudnobrązowe, podłużne plamki, brązowoczarne skrzydła i prawie biały ogon z szerokim, czarnym pasem na końcu. Mewy pospolite zwykle towarzyszą wytrwale statkom wypływającym w morze, czasami razem z mewami żółtonogimi i srebrzystymi. Wfydają przenikliwe dźwięki brzmiące jak „skiaa"; zdenerwowane i niezaniepokojone krzyczą „skak"; w obronie gniazda skrzeczące „skriii".

Środowisko: Areał lęgowy mewy pospolitej obejmuje umiarkowaną i zimną strefę klimatyczną Eurazji i część Ameryki Północnej, gdzie jej dalszemu rozprzestrzenianiu się stoi na przeszkodzie konkurencja ze strony silniejszej od niej mewy delawarskiej (Larus delawaren-sis). W większej części swojego areału lęgowego mewa pospolita jest ptakiem śródlądowym.

Gnieździ się w małych koloniach nad rzekami i większymi jeziorami. W Europie Środkowej jest przede wszystkim ptakiem wybrzeży, ale wydaje się, że także powoli przesuwa się w głąb lądu. W Polsce na przykład lęgnie się na wysepkach środkowej Wisły. W tym stuleciu rozszerzyła swój obszar lęgowy i zasiedliła Holandię i Islandię. Nad Bałtykiem występuje liczniej niż nad Morzem Północnym i ma tu swoje największe kolonie lęgowe (koło Graswarder i Langenwerder) - w sumie ponad 12 000 par lęgowych. W czasie sztormów stada tych mew uciekają w głąb lądu, co jest sygnałem ostrzegawczym dla rybaków i marynarzy.

Mewa pospolita jest ptakiem wędrownym i koczującym. Angielskie mewy pospolite koczują tylko od miejsc lęgowych w głębi lądu do morza, środkowoeuropejskie odlatują aż nad Morze Śródziemne, a nawet nad Morze Czerwone, natomiast do Europy Środkowej przylatują mewy z północno-wschodniej Europy. Niewielka, ale stale rosnąca liczba ptaków zimuje daleko w głębi lądu nad rzekami w miastach, gdzie obok śmieszek siadają na poręczach mostów i czekają na okruchy chleba.  

Lęgi: Gnieżdżą się zwykle w koloniach od 5 do 50 par, czasami także pojedynczo lub jako goście w koloniach rybitw i innch mew. Przybywają do kolonii od połowy marca do połowy kwietnia, w lipcu opuszczają je. W koloniach panuje gwar, szczególnie, gdy jakiś intruz odważy się wejść między gniazda. W ciągu 2-3 dni para buduje lub naprawia zawsze niepo-rządne, ale czasami, szczególnie na terenach bagnistych, masywne gniazdo.

Wszystkie mewy jednej kolonii składają jaja w ciągu 3 tygodni; wzniesieniu zwykle 3, często także 2 jaja, długości ok. 57 mm. Lęgi w maju i czerwcu, zniesienia uzupełniające także w lipcu. Oboje rodzice wysiadują na zmianę przez 22-23 dni. Młode w pierwszym tygodniu wymagają ogrzewania przez rodziców i zwykle przebywają w gnieździe. Potem siedzą w pobliżu gniazda. Początkowo rodzice wtykają pisklętom pokarm do dziobów, później kładą go przed nimi na ziemi. Po 3 tygodniach młode część pożywienia zdobywają same, po 5 zaczynają trzepotać skrzydłami, a po 6 potrafią już dobrze latać.

Pożywienie: Mewy pospolite są sprytnymi i przebiegłymi wszystkożercami - nazywa się je wronami morza. Szukają na plaży wyrzuconych przez morze ryb i padliny wszelkiego rodzaju, dużymi stadami chodzą za pługiem i od rana do nocy przeszukują wysypiska śmieci, łowią myszy, zjadają także zboże i jagody, odbierają zdobycz słabszym mewom, rybitwom i kaczkom. W mule szukają małych bezkręgowców, plądrują gniazda w koloniach ptaków morskich. Ryby, które niekiedy wyrywają z dziobów maskonurom, nierzadko muszą jednak oddać silniejszym od siebie wydrzykom ostrosternym.

Podobne prace

Do góry