Ocena brak

Mewa polarna

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: W kolorycie bardzo podobna do mewy bladej: jest cała popielatoniebies-koszara i biała. Wielkości mewy srebrzystej (długość ciała ok. 60 cm), ale ma słabszy dziób. W szacie zimowej na głowie i szyi widoczne blade, brązowoszare, podłużne plamy. Młode są jasnego, piaskowego koloru z ciemnoszarymi dziobami. W 4. roku życia osiągają szatę ostateczną. Głos: „giruw" i „ig-knirr".

Środowisko: Mewa polarna gnieździ się tylko na Grenlandii i na kilku wyspach należących do Ameryki Północnej. Zakłada gniazda dokładnie na tych terenach, gdzie nie ma mewy srebrzystej i żółtonogiej. Na swoim areale lęgowym nie jest rzadka: w zimie na wybrzeżach północnych jest nawet najczęstszą mewą. Na Wyspach Brytyjskich zimuje regularnie część młodych mew polarnych.

Lęgi: Kolonie lęgowe znajdują się zwykle w zacisznych miejscach w fiordach i zatokach, często wysoko na skałach, do 800 m nad morzem. Mewy polarne chętnie gnieżdżą się na „dachu" tych ptasich skał. Okres lęgowy w maju i czerwcu, w zniesieniu 2-3 jaja, długości przeciętnie 68 mm. Biologia lęgowa i opieka nad młodymi jak u mew srebrzystej i żółtonogiej.

Pożywienie: Mewa polarna jest wszystkoże-rna, podobnie jak inne duże mewy. Bardzo zręcznie łowi ryby, które z lotu uderza dziobem. Chmary mew polarnych lecą z wielkim krzykiem za wędrującymi stadami wielorybów i fok rzucając się na ryby, które uciekają przed wielkimi ssakami na powierzchnię lub nawet wyskakują z wody. Łowcy wielorybów bacznie obserwują uganiające się za zdobyczą stada mew, które oczywiście zbierają się wokół łodzi rybackich i czekają na odpadki. Oprócz tego mewy znajdują pokarm na brzegu morza.

Podobne prace

Do góry