Ocena brak

Mewa modrodzioba

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Średniej wielkości śnieżnobiała mewa; długość ciała 44 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 110 cm. Rzucający się w oczy żółty z czarnym końcem, charakterystyczny, krótki i słaby dziób wygięty mniej hakowato niż u innych dużych mew. Upierzenie na piersi z lekkim, różowym nalotem, stopy czarne z niepełnymi błonami pławnymi. Nie ma różnicy między upierzeniem zimowyn i letnim, mimo że ptaki jesienią i wiosną zmieniają pióra okrywowe. Młode ptaki charakterystycznie upierzone: szeregi czarnych kropek na białym piórach, głowa i kark w blade, szare plamki. Zupełnie nie boją się ludzi.  

Środowisko: Mewy modrodziobe zasiedlają najbardziej ekstremalne środowisko, w jakim przyszło żyć ptakom: w pasie ławic lodowych i dryfującego lodu, na niedostępnych wybrzeżach wokół Bieguna Północnego. Mewy mod-rodziobe nigdy nie opuszczają tych terenów, w zimie przenoszą się jedynie w kierunku południowym wraz z przesuwającymi się tam ławicami kry lodowej. Po długotrwałych sztormach pokazują się na północnych wybrzeżach Norwegii. Podczas długich miesięcy nocy polarnej zadowalają się światłem gwiazd i zorzy polarnej.

Lęgi: Kolonie lęgowe zakładają między płatami śniegu na wybrzeżach najbardziej na północ wysuniętych wysp, w okolicach północnych wybrzeży Spitsbergenu, w sąsiedztwie fok i morsów. Składanie jaj w lipcu, w zniesieniu 2-3 jaja długości 60 mm, wysiadywanych przez oboje rodziców po złożeniu pierwszego jaja. Młode wykluwają się na początku sierpnia, a we wrześniu są już samodzielne. Rodzice bronią ich przed każdym wrogiem atakując z lotu pikującego i uderzając dziobem.

Pożywienie: Głównie odchody fok i niedźwiedzi polarnych. Towarzyszą też niedźwiedziom polarnym, Eskimosom i myśliwym polującym na foki żywiąc się resztkami zabitych zwierząt.

Podobne prace

Do góry