Ocena brak

Metody nauczania mowy dzieci głu­chych

Autor /zombi666 Dodano /07.01.2013

metody nauczania mowy dzieci głu­chych; po raz pierwszy zostały opraco­wane w XVII w. przez K. Ammana. Były one tak szczegółowe, że dotych­czas są uwzględniane w metodyce pedagogicznej. Nauczał głuchych wy­dobywania głosu, oddychania dla mo­wy, wymawiania głosek, a następnie słów. Równocześnie zalecał uczenie czytania i pisania. Proponował naucza­nie znaczenia słów, gramatyki i odczy­tywania mowy z ust rozmówcy. W 1778 r. Heinicke założył szkołę dla głuchych w Lipsku. Podkreślając prze­de wszystkim społeczne skutki głucho­ty zalecał nauczanie języka artykuło­wanego i całkowitą eliminację migów. Uczył więc dzieci głuche metodą głoso­wą. W nauce artykulacji posługiwał się sztuczną jamą ustną, tzw. „maszyną  mówiącą". Brak wrażeń słuchowych kompensowany był wrażeniami wzro­kowymi i dotykowymi. Twierdził, że głuchego należy uczyć mowy ustnej ze względu na ścisłą zależność między głosem a funkcjami mózgu. W jego dydaktyce mowy punktem wyjścia było pokazywanie obrazka i podpisywanie go. Artykulacja następowała dopiero po opanowaniu obrazu graficznego słowa, przy czym środkiem poglądo­wym w nauczaniu wymawiania samo­głosek i spółgłosek były krople płynów o różnym smaku podawane na język głuchego. W toku dalszej nauki Heinicke uczył wymawiania wyrazów i zdań w oparciu o pismo. W wy­jątkowych wypadkach (np. nazwiska) stosował również alfabet palcowy. Wiedeńska metoda nauczania głu­chych była modyfikacją metody K. M. l'Eppee'a opracowaną przez M. We­nus, który uważał, że znaki migowe są elementem przejściowym, niezbęd­nym przy nauczaniu mowy ustnej, stanowiącej istotny czynnik kształto­wania poprawnego myślenia. Mowa głosowa powinna — wg Wenus — po­przedzać pismo i czytanie. Szlezwicka metoda nauczania mowy wykształciła się w Danii i została zastosowana przez J. Pfingstena w Lubece.. Naukę mowy ustnej uważa się tu za pomoc ułatwiającą głuchym opanowanie mo­wy pisanej, którą uznano za najkorzy­stniejszy środek rozwoju głuchych i porozumiewania się. Metoda ta pozwala na używanie migów tylko jako środka niezbędnego w nauczaniu mowy ustnej i pisanej. W toku naucza­nia mowy ustnej i pisanej szeroko stosuje się prawidła gramatyki. W 1880 r. Międzynarodowy Kongres Przedstawicieli Szkół i Zakładów dla Dzieci Głuchych w Mediolanie uznał za obowiązujące nauczanie dzieci głu­chych metodą głosową. Wyodrębniły się później szkoły: gramatyczna i fonetyczna (H. Watter, E. Paul, F. Hill). Na przełomie XIX i XX w. rozwija się metoda kombinowana, pochodząca ze Stanów Zjednoczonych A.P. W pol­skich szkołach dla głuchych stosowana jest obecnie metoda analityczno-syntetyczno-dźwiękowa, zawierająca nastę­pujące elementy: 1) analizę artykulacyjną wyrazu, 2) analizę i syntezę graficzno-wzrokową, 3) czytanie. Sku­teczność nauczania mowy dzieci głu­chych uwarunkowana jest w pierwszym rzędzie wczesnym rozpoczęciem ich rewalidacji.

Podobne prace

Do góry