Ocena brak

METODY LOGOPEDYCZNE

Autor /kuba123 Dodano /26.07.2011

1) Ćwiczenia logopedyczne-mogą być włączone do programu i ćwiczeń stymulujących rozwój mowy:

a) ćwiczenia oddechowe-polegają one na wykonywaniu szeregu ćwiczeń, zabaw, kształcących czynności oddechowe, ich zadaniem jest pogłębianie oddechowe, wydłużanie fazy oddechowej, rozruszanie przepony i usuwanie nadmiernego napięcia mięśniowego

b) ćwiczenia fonacyjne-mają za cel doskonalenie umiejętności kierowania własnym głosem i ochroną aparatu artykulacyjnego przed nadmiernym obciążeniem-likwidacja nieprawidłowości i nadmiernego napięcia mięśni krtani i aparatu artykulacyjnego, dużego natężenia głosu, niewłaściwej wysokości głosu

c) ćwiczenia sprawnośći narządów mowy-usprawniające motorykę i kinestezję narządów artykulacyjnych; celem jest wypracowanie zręcznych i celowych ruchów tych narządów a także wypracowania czucia ruchu i położenia narządów artykulacyjnych, ponadto nauka prawidłowego połykania i doskonalenie koordynacji ruchów narządów mowy

d) ćwiczenia artykulacyjne- szereg ćwiczeń służących wypracowania wyrazistej artykulacji głosek i ćwiczenia dykcji

e) ćwiczenia autokontroli słuchowej- służą do kształtowania umiejętności odróżniania przez pacjenta słuchem własnych wadliwych wymówień

f) ćwiczenia słuchu fonematycznego-celem jest kształcenie umiejętności różnicowania i identyfikowania dźwięków mowy ludzkiej a także dokonania ich analizy i syntezy; wykorzystuje się materiał językowy zawierający pary głosek, sylab opozycyjnych i wyrazów zbliżonych brzmieniem różniących się między sobą tylko jedną głoską, celem jest uświadomienie pacjentowi różnic między głoskami i wyrazami

2) Techniki logopedyczne:

a) pokaz i wyjaśnianie ułożeń narządów artykulacyjnych , wykorzystuje się lustro i schematy głosek

b) uczulanie miejsc artykulacji-celem jest uświadomienie pacjentowi kontaktu poszczególnych narządów artykulacyjnych. Wykorzystuje ono zdolności odbioru wrażeń czuciowych jakie daje kontakt poszczególnych narządów artykulacyjnych.

Najczęściej to dotknięcie przez logopedę odpowiedniego miejsca artykulacji pacjenta np. podniebienie szpatułką i wyjaśnienie badanemu że właśnie w tym miejscu język powinien dotknąć poodniebienia.

c) mechaniczne układanie narządów artykulacyjnych- stosuje się szpatułki by zadziałać na narządy mowy w celu prawidłowego ułożenia w sytuacji gdy dziecko ma z tym dużą trudność

d) odczytywanie mowy z ruchów ust-wyniesiona z pedagogiki specjalnej, jest konieczna w przypadku dzieci głuchych i niedosłyszących. Polega na wykształceniu umiejętności rozpoznawania układu warg własciwych danym głoskom i szybkiego łączenia ich w elementarne cząstki znaczeniowe. Podstawą jest uzupełnianie z udziałem domysłu

e) wykorzystywanie nieartykułowanych dźwięków lub czynności fizjologicznych organizmu do tworzenia nowych głosek-opiera się na wykorzystaniu znanych dziecku dźwięków otaczającego świata oraz czynności fizjologicznych do tworzenia prawidłowych głosek

f) Kontrola wzrokowa, dotykowa i czucia skórnego-kontrola dłonią, włściwy odbiór niektórych właściwości artykulacyjnych głosek za pomocą dotyku i czucia np. dragnie wiązadeł głosowych w czasie fonacji., przedłużanie wypowiadanych głosek

g) fonogesty- specjalne ruchy jednej ręki towarzyszące mówieniu, ruchy sa analogiczne do ruchów artykulacyjnych charakterystycznych dla poszczególnych głosek, nie zastępuje to mówienia ale jest jego uzupełnieniem

h) język migowy-ideograficzny

i) metoda cienia-stosowane głównie w terapii jąkania, ma na celu zwolnienie tempa mowy. Jąkający ma z nieznacznym opóźnieniem powtarzać tekst czytany przez terapeutę.

j) metoda maskowania-stosowana w terapii jakania, polega na kontrolowanym zagłuszaniu szumem lub hałasem części lub całej wypowiedzi osoby jąkającej się w celu obniżenia słuchowej kontroli wypowiedzi. Polepsza rytmiczne oddychanie podczas mówienia, stosuje się aparat edynburski.

k) metoda mówienia wydłuzonego-terapia jąkania i giełkotu; jej istotą jest zwolnienie tempa mówienia pacjenta poprzez rozciąganie elementów wypowiedzi w czasie

Podobne prace

Do góry