Ocena brak

Metoda puli zasobów finansowych

Autor /bosa.vanessa Dodano /22.03.2011

Wyraźnie przedkłada bezpieczeństwo nad rentownością. Pasywa traktuje się tu w sposób zagregowany (łącznie). Wstępnym działaniem w ramach tej metody jest ustalenie pewnego standardu płynności, dotyczącego wielkości i uporządkowania w czasie potrzeb gotówkowych. Wykorzystanie puli zasobów finansowych ustala się poprzez wyodrębnienie środków w następującej kolejności na:

  1. Rezerwy podstawowe – Ta kategoria aktywów obejmuje gotówkę w kasie, depozyty w BC, salda na rachunkach w innych instytucjach depozytowych, gotówkę w drodze.

  2. Rezerwy drugiej linii (dodatkowe) – Składa się z krótkoterminowych papierów wartościowych rynku otwartego, takich jak bony skarbowe, obligacje skarbu państwa, akcepty bankowe itp. W przeciwieństwie do rezerw podstawowych, rezerwy drugiej linii przynoszą dochód, poprawiając tym samym poziom rentowności banku. Ponadto, iż są to papiery krótkoterminowe, posiadają one bardzo niski poziom ryzyka niewykonania zobowiązania, zaś ich wartość rynkowa obciążona jest ograniczonym ryzykiem stóp procentowych.

  3. Kredyty – Metoda ta nie daje żadnych konkretnych wskazówek dotyczących struktury portfela kredytowego. Dystrybucja kredytów zależy głównie od potrzeb obsługiwanego przez bank rynku i preferencji zarządu i właścicieli banku odnośnie do ryzyka. W metodzie tej portfel kredytowy nie jest traktowany jako źródło płynności.

  4. Inwestycje w długoterminowe papiery wartościowe (z reguły długoterminowe rządowe papiery rynku otwartego, np. obligacje skarbu państwa). Celem posiadania portfela inwestycyjnego jest generowanie zysków z jednej strony, z drugiej zaś uzupełnienie rezerw drugiej linii.

 

Metoda puli zasobów jest oceniana dość krytycznie, gdyż:

  • nie daje żadnej podstawy do oceny standardu płynności,

  • nie uwzględnia chwiejności indywidualnych rachunków depozytowych,

  • ignoruje płynność dostarczaną przez portfel kredytowy, wynikającą z nieprzerwanego strumienia środków płynących do banków w formie spłat kapitału i odsetek,

  • zaciemnia fakt, że prawdziwe bezpieczeństwo banku w dłuższej perspektywie, wynika przede wszystkim z jego zdolności do generowania wystarczających zysków,

  • pomija wpływ wzajemnego oddziaływania aktywów i pasywów na zapewnienie sezonowej i cyklicznej płynności banku.

 

Podobne prace

Do góry