Ocena brak

Metoda indywidualnego przypadku

Autor /wiaterek Dodano /07.01.2013

metoda indywidualnego przypadku; case work; procedura, dzięki której uzyskuje się możliwie wyczerpujące dane o człowieku i środowisku, które w postępowaniu rehabilitacyjnym zo­stają użyte w celu zorganizowania od­powiedniej pomocy oraz ułatwienia przystosowania się jednostki do społe­czeństwa. Analiza indywidualnego przypadku jest działaniem złożonym i powinna być realizowana zgodnie z ogólnymi zasadami diagnozy klinicz­nej. Wyróżnia się trzy etapy metody i. p.: 1) diagnozę, 2) opracowanie planu postępowania i 3) właściwe prowadzenie przypadku. Metoda i. p. koncentruje się na problemach jedno­stki, umiejętności właściwego orga­nizowania współpracy z rodziną, grupą rówieśniczą, grupą zawodową i szer­szymi kręgami społecznymi. Chodzi o uchwycenie źródeł pogłębiania się zaburzeń, których przyczyny mogą istnieć również poza jednostką. Spec­jalista stosujący metodę i. p. może pomóc jednostce przez: ułatwienie zro­zumienia sytuacji, zapoznanie z dostęp­nymi środkami pomocy, ułatwienie podjęcia decyzji, jak również może pomóc w rozładowaniu stanów streso­wych, w zrozumieniu działania pod wpływem uczuć itd. Twórca metody i. p., Mary Richmond, i jej realiza­torzy — psychologowie i pracownicy socjalni — kierowali się następującymi zasadami: trzeba akceptować jedno­stkę taką, jaka jest, należy tworzyć klimat życzliwości pomiędzy prowa­dzącym przypadek a „pacjentem". Należy zmierzać do takiego nastawie­nia jednostki, aby zapragnęła sama skorygować swoje życie. W metodzie i. p. posługujemy się wywiadem środo­wiskowym. Metoda ta jest stosowana przez pracowników poradni specjalistycznych (poradnie wychowawczo-zawodowe, zdrowia psychicznego, po­radnie rehabilitacyjne) oraz przez per­sonel fachowy w spółdzielczości in­walidów.

Podobne prace

Do góry