Ocena brak

MENELAOS

Autor /Maur Dodano /03.04.2012

Mit. gr. król Sparty, syn Atreusza, młodszy brat Agamemnona; wybrany przez Helenę spośród licznych zalotników, którzy zaprzysięgli sobie wzajemną pomoc. Po uprowadzeniu Heleny przez Parysa w czasie pobytu jej męża na Krecie Agamemnon na żądanie brata wzywa byłych zalotników do wyprawy na Troję, która odmówiła wydania Heleny. W Iliadzie Homera Menelaos traktowany jest przez autora z pewną ironią jako postać (w stosunku do Agamemnona) drugiego planu.

Odznacza się on jednak w pojedynku z Parysem, przy obronie ciała zabitego Patrokla i jako członek załogi konia trojańskiego. Po zdobyciu Troi pojednany z żoną, zabierają do Sparty. W Odysei Homera Menelaos żyje szczęśliwie w domu ze swoją piękną i szanowaną małżonką, dzięki której, jako córce Zeusa, i on ma zapewnione po śmierci Elizjum; zob. też Hermiona (1).

U późniejszych pisarzy Menelaos jest na ogół postacią odpychającą i śmieszną czy wręcz niegodziwą, jak w Agamemnonie (458 pne.) Ajschylosa, Ajaksie (ok. 424 pne.) Sofoklesa, przedstawiany jako człowiek małoduszny w Andromace (ok. 431 pne.) Eurypidesa, jako postać komiczna w Lizystracie (411 pne.) Arystofanesa. W Ijigenii w Aulidzie (ok. 411 pne.) Eurypidesa nalega, wbrew Agamemnonowi, aby złożyć w ofierze Ifigenię, a gdy się z tego wycofuje, jest już za późno.

W literaturze francuskiej jest synonimem rogacza, postaci groteskowej, łatwowiernego głupca; por. operetkę Piękna Helena (1864) J. Offenbacha, dramat satyryczny Proteusz (1913) Paula Claudela i sztukę Wojny trojańskiej nie będzie (1935) Jeana Giraudoux. Częsty temat plastyki gr. (wazy, rzeźby). Menelaos z ciałem Patrokla, tzw. Grupa Pasquino, rzeźba hellenistyczna; kopia rz.: Rzym, Pal. Braschi.

Podobne prace

Do góry