Ocena brak

MELEAGER

Autor /Maur Dodano /03.04.2012

Mit.gr. heros, syn Ojneusa (a. Aresa) i jego żony Altei. Istnieją dwie wersje mitu o Meleagrze: wg pierwszej, starszej (w której spotykamy jeszcze magiczne wyobrażenie o „zewnętrznej duszy" człowieka, mogącej mieścić się w dowolnym przedmiocie; obowiązek zemsty rodowej jest tam silniejszy od miłości macierzyńskiej), przy jego narodzinach przepowiedziały mojry, że będzie żył tylko dopóty, dopóki się nie dotli głownia płonąca na palenisku.

Altea wyjęła więc głownię z ognia i przechowała ją starannie; gdy chłopiec dorósł, ojciec jego zapomniał złożyć ofiarę dziękczynną Artemidzie w czasie dożynek; za karę bogini zesłała potwornego dzika, który pustoszył niwy Kalidonu. Meleager zwołał więc herosów całej Grecji, by wzięli udział w słynnych łowach kalidońskich (zob. Łowy) na owego dzika. Pierwsza zraniła go Atalanta, a zabił Meleager.

Zakochany w Atalancie, jej ofiarował trofea - łeb i skórę zwierzęcia; oburzeni tym wujowie Meleagra odebrali jej łupy, doszło do starcia, w którym Meleager zabił obu braci swej matki. Ta pomściła ich, wrzucając fatalną głownię w ogień. Meleager natychmiast zmarł.

Nowsza, epicka wersja mitu (por. Iliada, 9,529-99, Homera) pomija sprawę głowni i stawia miłość małżeńską ponad związki krwi. U Homera, po śmierci wujów na łowach, przychodzi do wojny między Kalidonem i Pleuronem, a gdy Altea przeklęła (tylko!) syna za zabicie jej braci, Meleager wycofuje się z walki. Położenie Kalidończyków staje się krytyczne.

Dopiero na prośby swej żony, Kleopatry, córki Idasa i Marpessy (zob.), bierze udział'w walce, pokonuje nieprzyjaciół, ale sam ginie. Mit dostarczał tematów sztuce antycznej (reliefy, rzeźby statuaryczne, wazy) i tragedii gr. (Sofokles, Eurypides, zachowane fragmenty). Meleager wczesny dramat (1899) St. Wyspiańskiego.

Meleager i Atalanta obraz (1613-15) Rubensa, Kassel, Gal. Obraz (ok. 1628) J. Jordaensa, Madryt, Prado. Obraz (ok. 1635) Rubensa, Monachium, St. Pinakoteka.

Podobne prace

Do góry