Ocena brak

MEDIOLAN

Autor /Maur Dodano /03.04.2012

Wł. Milano, stare osiedle celtyckie, od 222 pne. rzymskie Mediolanum; w 313 cesarz Konstantyn Wielki wydaje edykt mediolański, gwarantujący chrześcijanom swobodę wyznania. Po inwazjach barbarzyńców Mediolan staje się wolną komuną i popada w konflikt z Fryderykiem Barbarossą, stając na czele Ligi Lombardzkiej.

Od 1277 do 1447 miastem rządzi ród Viscontich, a od 1499 do 1535 ród Sforzów; w 1555-1714 należy do Hiszpanii, w 1714-96 do Austrii, 1797-1814 stolica Republiki Cisalpińskiej, 1815-59 należy ponownie do Austrii, od 1861 do zjednoczonych Włoch.

W czasie 2. wojny świat, poważnie zniszczone, później odbudowane; gł. miasto Lombardii na Nizinie Padańskiej nad rzeką Olona (Włochy płn.); zob. Biblioteka (Ambrozjańska); Brera; Ostatni (Ostatnia wieczerza); (la) Scala.

Katedra największy monument architektury gotyckiej we Włoszech, rozpoczęty w 1386, budowany XV-XVI w., ukończony w XIX w., bezwieżowy, z białego marmuru, ozdobiony 135 pinaklami i 2245 posągami. Wnętrze w kształcie krzyża łac., 5-nawowe z trój przęsło wym transeptem i trójbocznie zakończoną apsydą. Jedyny kościół wł., w którym starano się odtworzyć atmosferę wielkich katedr Północy. Kapela katedralna zał. w XIV w. dla kultywowania śpiewu ambrozjańskiego.

Sant'Ambrogio (wym. Ambrodżo) bazylika św. Ambrożego, jedno z najważniejszych dzieł architektury romańsko-lombardzkiej; zał. w 386 przez św. Ambrożego, biskupa Mediolanu (miał tu, wg tradycji, ochrzcić w 387 św. Augustyna); przebud. między 789 i 859, przybrała obecny kształt między 1098 i 1128; krużganek Bramantego z 1492. Wnętrze jest prototypem bazyliki lombardzkiej, ma nawę gł. i 2 boczne z galeriami, kopułę i głęboką apsydę.

Mieści się tam niemało reliktów wczesnochrześc., a także wielki ołtarz św. Ambrożego z 835 r., ozdobiony złotymi i srebrnymi reliefami. Jeden z najczcigodniejszych zabytków chrześc. na Zachodzie.

Podobne prace

Do góry