Ocena brak

Medinilla olbrzymia

Autor /DenisRozrabiaka Dodano /20.01.2012

Medinilla wspaniała wzieła swe imie od hiszpańskiego urzędnika, który pracował na Filipinach około roku 1820. Gatunek tego typu pochodzi z rejonów gdzie panuje tropikalny klimat. Inne gatunki, których znanych jest ponad sto, występują na rozległym archipelagu rozciągającym się od Malaki daleko w Pacyfik, lecz M.magnifica rośnie tylko na wyspie Luzon na Filipinach.

Medinilla nie należy do roślin najłatwiejszych w pielęgnacji, ale na pewno jest jedną z bardziej niezwykłych. W swym naturalnym środowisku na Filipinach jest krzewem. W domowych warunkach najlepiej jest uprawiać ją w szklarni lub oranżerii, gdzie można zapewnić potrzebny jej niemal tropikalny poziom wilgotności. Roślina ma duże (do 30 cm), intensywnie zielone liście, z wyraźnie zaznaczonym unerwieniem, które rosną na mocnych, czterobocznych łodygach. Tworzą one kontrastowe tło dla zadziwiających kwiatów, pojawiających się późną wiosną. Są one skupione w dużych boldachogronach (do 40 cm), zwisających pod liśćmi. Kwiaty są różowe, mają żółte pręciki, purpurowe pylniki i są zwieńczone mocno różowymi liśćmi przykwiatowymi. Medinillę rozmnożamy przez odkłady powietrzne lub z sadzonek wierzchołkowych, przy 30-35°C.

Roślina potrzebuje wysokich temperatur przez cały rok. Minimalna to 18°C. Powyżej 2l°C należy ją dobrze wietrzyć, ale bez przeciągów. Wymaga okresu zimowego spoczynku od listopada do lutego. Powinna być wtedy trzymana w nieco chłodniejszym (ló°C) i suchszym miejscu.

Preferuje półcień, gdyż pochodzi z podłoża lasu tropikalnego. Przed bezpośrednimi promieniami słońca chronimy ją, sadząc za innymi roślinami liściastymi lub przysłaniając okna żaluzjami.

Podlewamy obficie odwapnioną wodą, gdy powierzchnia kompostu zaczyna wysychać. Z kolejnym podlewaniem odczekujemy do momentu, gdy powierzchnia kompostu ponownie przeschnie. Od listopada do lutego ograniczamy ilość podawanej wody.

Medinilla wymaga odpowiedniego poziomu wilgotności. W okresie wzrostu codziennie spryskujemy liście. W zimie rośllna powinna być umieszczona na tacy z kulkami zatrzymującymi wodę, ale podstawa doniczki nie może być zanurzona w wodzie.

W lecie nawozimy raz na dwa tygodnie standardową odżywką.

Młode okazy przesadzamy co roku na wiosnę, do kompostu na bazie gliny. Starsze - co 2-3 lata lub wymieniamy im wierzchnią warstwę gleby, stosując wolno działający nawóz.

Zbyt wyrośnięte rośliny przycinamy wiosną, ale nie więcej niż do jednej trzeciej wysokości.

GDY ZAUWAŻYSZ

Kruche brzegi liści są efektem najczęstszego błędu w uprawie - zbyt małej wilgotności. Jej poziom powinien być stale wysoki

Brak kwiatów jest zwykle spowodowany nie zapewnienie roślinie okresu spoczynku i możliwości samoodnowy. Dzieje się tak, gdy pozwalamy roślinie na aktywny wzrost w zimie.

Podobne prace

Do góry