Ocena brak

Mechanizm oddychania

Autor /Irmina674 Dodano /23.08.2013

Polega na dostarczeniu organizmowi tlenu i wydalania z organizmu dwutlenku węgla. W procesie tym wyróżnia się:

  • Oddychanie zewnętrzne, czyli transport gazów do organizmu i na zewnątrz

  • Oddychanie wewnętrzne polegające na procesach przebiegających wewnątrz komórek

Oddychanie zewnętrzne składa się z wdechu oraz wydechu. Wdech jest aktem czynnym polegającym na skurczu mięśni wdechowych, co powoduje zwiększenie objętości klatki piersiowej. Pociąga to za sobą powstanie w jamie opłucnej i w jamie klatki piersiowej ujemnego ciśnienia w pęcherzykach płucnych i drzewie oskrzelowym, a w następstwie napływ powietrza do płuc. Skurcz mięśni oddechowych jest efektem działania autonomicznego ośrodka oddychania, położonego w rdzeniu przedłużonym, a na jego czynność wpływa prężność tlenu i dwutlenku węgla we krwi tętniczej oraz stężenie jonów wodorowych w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Przepona jest najważniejszym mięśniem wdechowym, stanowi 75% siły wdechu. Mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne mają dużo mniejsze znaczenie przy wdechu. Podczas intensywnego, głębokiego oddychania włączają się także pomocnicze mięśnie wdechowe.

Spokojny wydech jest aktem biernym, w którym rolę odgrywa siła ciężkości oraz sprężystość płuc i klatki piersiowej z chwilą ustania wdechu. Podczas intensywnego wydechu następuje jednak skurcz mięśni brzucha i mięśni międzyżebrowych wewnętrznych, a podczas kaszlu dodatkowo dołącza się mięsień najszerszy grzbietu.

Przełyk stanowi cewę mięśniową łączącą gardło z żołądkiem. Jego długość wynosi 23-25 cm, a odległość od przednich zębów do żołądka 37-41 cm. Rozpoczyna się na wysokości 6 kręgu szyjnego, przez otwór klatki piersiowej wchodzi do śródpiersia górnego, skąt przez śródpiersie tylne kieruje się do rozworu przełykowego przepony, przez który przechodzi do jamy brzusznej. Wyróżnia się jego część szyjną, część piersiową i część brzuszną. Ściana przełyku od wewnątrz pokryta jest pofałdowaną błoną śluzową wysłaną nabłonkiem wielowarstwowym płaskim. Spoczywa ona na łącznotkankowej blaszce właściwej. Na zewnątrz od niej znajduje się gruba blaszka mięśniowa błony śluzowej. Tkanka podśluzowa jest gruba i luźna. Znajdują się w niej gruczoły przełykowe. W błonie mięśniowej wyróżnia się zewnętrzną warstwę włókien podłużnych i okrężnych. Błona zewnętrzna utworzona przez luźną tkankę łączną łaczy przeły z otworami sąsiednimi. Światło przełyku nie jest jednakowe. Znajdują się tu trzy przewężenia. Górne leży w przejściu gardła w przełyk, środkowe na wysokości rozdwojenia tchawicy i dolne przy przejściu przez przeponę. Powierzchnia tylna u góry przylega do blaszki przedkręgowej powięzi szyi, poniżej do kręgosłupa i przewodu piersiowego. W śródpiersiu tylnym między przesuwający się na lewo i do przodu przełyk a kręgosłup wsuwa się aorta piersiowa. Powierzchnia przednia przełyku przylega do tchawicy i oskrzela głównego lewego, poniżej do lewego przedsionka. W bruździe między tchawicą a przełykiem biegną nerwy krtaniowe wsteczne. Część brzuszna sąsiaduje od tyłu z odnogą lewą przepony, od przodu z lewym płatem wątroby. Przełyk w części szyjnej jest unaczyniony przez gałęzie tętnicy tarczowej dolnej, w części piersiowej przez gałęzie odchodzące od aorty piersiowej i gałęzi oskrzelowych, w części brzusznej przez tętnicę żołądkową lewą i tętnicę przeponową dolną lewą.

Żyły przełyku odprowadzają krew do żył tarczowych dolnych, nieparzystej, nieparzystej krótkiej i żołądkowej lewej. Tworzą one obfite sploty żylne w tkance podśluzowej, łączące układ żyły głównej górnej z układem żyły wrotnej. Mięśniówkę poprzecznie prążkowaną przełyku zaopatrują nerwy krtaniowe wsteczne, a mięśniówkę gładką sploty przełykowe. Włókna nerwów błędnych pobudzają perystaltykę, włókna współczulne hamują. Włókna czuciowe przełyku biegną drogą nerwów błędnych oraz głównie od IV-V segmentu piersiowego rdzenia kręgowego.

Grasica jest gruczołem dokrewnym położonym w dolnej części szyi (część szyjna) i śródpiersiu górnym (część piersiowa). Pełny rozwój wykazuje tylko w wieku dziecięcym. Pokryta jest mocną torebką łącznotkankową, od której odchodzą przegrody oddzielające płaciki grasicy. W części szyjnej od przodu sąsiaduje z blaszką przedtchawiczą powięzi szyi i mięśniem mostkowo-tarczowym, od tyłu z tchawicą. W części piersiowej przylega powierzchnią przednią do górnej części mostka i chrząstek żebrowych, powierzchnią tylną zaś do żył ramienno-głowowych i głównej górnej, łuku aorty i jego gałęzi, tchawicy i osierdzia. Unaczynienie pochodzi od tętnicy piersiowej wewnętrznej. Żyły odprowadzają krew do żył piersiowej wewnętrznej, tarczowej dolnej i ramienno-głowowych. Grasica unerwiona jest przez układ autonomiczny.

Podobne prace

Do góry