Ocena brak

Maroko - Ukształtowanie terenu

Autor /Rudolf Dodano /28.09.2011

Maroko jest najbardziej górzystym krajem pn.-zach. Afryki. Góry Atlas i Antyatlas zajmują większą część kraju. Tylko na zachodzie ciągnie się wzdłuż Oceanu Atlantyckiego wąska nizina nadbrzeżna, przerwana w miejscach gdzia Atlas Wysoki i Antyatlas dochodzą do wybrzeża, a rozszerzająca się w dolinach rzek Sebu (równina Gharb, Rharb) na pn. i Sus na pd., a także na pd. Od Casablanki (nizina Dukkala). Wschód i południe kraju zajmują wyżyny. Są to: zach. Skraj Wyżyny Szottów i przyklejone do Atlasu fragmenty platformy saharyjskiej - hamady Guir i Dara.

Najberdziej na północy leży najmłodszy łańcuch alpejskich struktur Atlasu - Rif, którego największym szczytem jest Tidighin (2 456m n.p.m.). Rzeźba gór jest urozmaicona, odzwierdzidla różnorodność skał, z których są one zbudowane (prekambryjskie skały metamorficzne, łupki paleozoiczne, mezozoiczne wapienie, flisz). W miejscach, gdzie wychodnie skał odpornych na wietrzenie dochodzą do brzegów Morza Śródziemnego, powstały wcinające się w morze cyple i strome urwiska. Wskałach mało odpornych (np. w miękkich łupkach i fliszu) wypreparowane zostały zatoki. Leżąca na południu od Rifu nizina Gharb zwęża się i podnosi na wschód w ciasną bramę Taza, stanowiącą najdogodniejsze przejście znad Atlantyku ku obniżeniu Muluji i dalej ku Algierii. Na południe od bramy leży Atlas Średni (Środkowy), zbudowany głównie z mezozoicznych wapieni. Najwyższy szczyt Bu Nasr sięga 3 340 m.n.p.m. Krajobraz urozmaicają ślady młodego, czwartorzędowego wulkanizmu. Na zachodzie do Atlasu Średniego przylega Meseta Marokańska - wyżyna wyniesiona średnio 800-1 200 m. n.p.m. Struktury paleozoiczne zostały tam przykryte grubą warstwą mezozoicznych wapieni i młodszych skał pochodzenia morskiego. Na południu Atlas Średni łączy się z najdłuższym i najwyższym pasmem Atlasem Wysokim, zbudowanym ze starych skał krystalicznych, przykrytych grubą pokrywą jurajskich i kredowych wapieni. Najwyższe szczyty w tym (Tubkal 4 165 m. n.p.m.) zbudowane są z andezytów. W wapieniach Atlasu Średniego i Wysokiego rozwinęły się zjawiska krasowe. Liczne są jaskinie, wąwozy, wywierzyska, pojedyńcze skałki. Współcześnie w Atlasie nie ma lodowców, jednak powyżej 3 000 m. n.p.m. widoczne są ślady plejcoteńskiego zlodowacenia: cyrki lodowcowe, wygłady, doliny U-kształtne i moreny.

Wulkaniczny masyw Sirua (3 304 m. n.p.m.) łączy Atlas Wysoki z Antyatlasem, którego najwyższy szczyt Imgut sięga 2 531 m. n.p.m. Sfałdowany w paleozoiku, a ponownie wypiętrzony w orgenezie alpejskiej, Antyatlas rozpada się w szereg równoległych łańcuchów o wyrównanej powierzchni szczytowej i stromych, niemal pionowych zboczach, porozcinanych suchymi dolinami. Na wschodzie pasma Antyatlasu i Atlasu Wysokiego stopniowo obniżają się przechodząc w równoległe płaskowyże, poprzecinane głębokimi suchymi dolinami rzecznymi.

Podobne prace

Do góry