Ocena brak

MARINĘ NATIONALE - francuska marynarka wojenna

Autor /koralgol Dodano /25.02.2011

W czasie I wojny światowej Francja, która przejęła główny ciężar walk lą­dowych, mało troszczyła się o siły morskie: zaniedbano rozbudowę baz, a flota nie rozwijała się.

Po woj­nie sytuacja pogorszyła się w wyni­ku trzeciego układu waszyngtoń­skiego z 6 lutego 1922 r., który ogra­niczył tonaż głównych okrętów floty francuskiej do 175 tys. t, sta­wiając ją daleko za flotą amerykań­ska, brytyjską i japońską. W początkowej fazie okresu mię­dzywojennego stocznie francuskie koncentrowały się na budowie szybkich, silnie uzbrojonych, ale słabo opancerzonych krążowników i mniejszych jednostek przeznaczo­nych do ochrony żeglugi na Morzu Śródziemnym. Rząd szybko zarea­gował na zagrożenie, jakim stało się rozpoczęcie przez Niemców budo­wy pancernika kieszonkowego *Deutschland. Podjął wówczas de­cyzję o budowie pancernika *Dun-kerąue, odpowiedzią zaś na zbroje­nia Włochów, którzy wzmacniali swoje siły morskie szybkimi krą­żownikami, były francuskie duże niszczyciele (contre-torpilleur).

W 1936 r. opracowano program znacznego wzmocnienia francu­skiej marynarki, kierując na ten cel 27% budżetu wojskowego; plan przewidywał budowę 4 pancerni­ków o wyporności po 45 tys. t, 2 lotniskowców, 3 lekkich krążow­ników, 4 contre-torpilleurs, 12 ni­szczycieli i 40 okrętów podwod­nych, ale żaden z tych okrętów nie został ukończony do chwili wybu­chu wojny.

W 1939 r. Marinę Natio-nale mogła wystawić do walki: 2 stare pancerniki, 3 zmodernizo­wane pancerniki, 3 krążowniki li­niowe, 7 krążowników ciężkich, 12 krążowników lekkich, 32 contre--torpilleurs, 38 mniejszych niszczy­cieli, 77 okrętów podwodnych. Flocie tej brakowało lotniskowców, niewystarczające było uzbrojenie przeciwlotnicze okrętów, bra­kowało odpowiedniej ilości broni do zwalczania okrętów podwod­nych. W 1940 r. flota francuska nie miała większych możliwości do wykaza­nia się swoimi walorami.

Jej okręty pełniły służbę konwojową na Mo­rzu Śródziemnym, wzięły udział w ewakuacji wojsk alianckich z *Dunkierki w maju-czerwcu 1940 r. oraz z Bretanii, a po zawar­ciu rozejmu 22 czerwca 1940 r. większość okrętów schroniła się we francuskich bazach kolonialnych: najnowocześniejszy pancernik *Ri-chelieu zacumował w *Dakarze, siostrzany *Jean Bart dotarł do Ca­sablanki, 2 nowoczesne pancerniki *Strasbourg i Dunkerąue, 2 stare pancerniki, 6 niszczycieli, okręt-ba-za wodnosamolotów weszły do al­gierskiego portu *Mers-el-Kebir, 6 krążowników schroniło się w Al­gierze, większość z 80 okrętów podwodnych (24 zostały zatopione) w Bizercie. Do portów brytyjskich przeszła mniejsza część francuskich okrętów, choć stanowiły znaczącą siłę: do Plymouth i Portsmoufh we-szły 2 stare pancerniki, 8 niszczy cieli, 3 okręty podwodne oraz mniejsze jednostki, w * Aleksandrii zaś pozostały 1 pancernik, 4 krą­żowniki i 3 niszczyciele.

Brytyjczy­cy w obawie, że okręty francuskie mogą przejąć Niemcy, zdecydowali się na opanowanie ich lub zniszcze­nie. 3 lipca 1940 r. wszystkie jedno­stki pozostające w portach bry tyjskich zostały zajęte, a okręty zgromadzone w Mers-el-Kebir i Dakarze - wobec odmowy przyję cia ultimatum - stały się celem ata­ku. Ocalałe jednostki rząd *Vichy skierował do bazy w *Tulonie. W Londynie została wówczas utworzona Marynarka Wojenna Wolnej Francji (FNFL). W listopadzie 1942 r., podczas alianckiej inwazji na Afrykę Pół­nocną, doszło do walk między mor­skimi siłami aliantów i jednostkami francuskimi.

W Casablance artylerii francuska zatopiła 2 amerykańskie okręty desantowe, Amerykanie w rewanżu zatopili francuski krążownik Primauguet, 4 niszczyciele i 5 okrętów podwodnych. Okręt li­niowy Jean Bart zosta! uszkodzony przez amerykański pancernik Mas­sachusetts. W Oranie opór stawiały 3 niszczyciele, 2 okręty podwodne i trałowiec; wszystkie zostały zato­pione przez aliantów. 27 listopada 1942 r. we Francji Niemcy wkroczyli do strefy nie okupowanej i zaminowali port w Tulonie, nie chcąc dopuścić do wyjścia w morze bazujących tam jednostek francuskich.

Odpowiedzią ze strony dowództwa francuskiego było wydanie rozkazu zatopienia własnych okrętów: 3 pancerników, 7 krążowników, 29 niszczycieli i 2 okrętów podwodnych. Po tym wydarzeniu okręty w portach kolo­nialnych i jednostki internowane przez Brytyjczyków, dotąd wierne rządowi Vichy, dołączyły do Sprzy­mierzonych (4 pancerniki, 9 krą­żowników i 11 niszczycieli) i u ich boku podjęły walkę na Morzu Śród­ziemnym, Atlantyku oraz na Dale­kim Wschodzie.

Podobne prace

Do góry