Ocena brak

Maria Józefa

Autor /Wrocislaw Dodano /11.05.2012

 

- jedyna żona Augusta III

Maria Józefa urodziła się w 1699 roku. Była córką cesarza Józefa I Habsburga i księżniczki Wilhelminy Amalii Hanowerskiej.

Do 18 roku życia Maria Józefa była następczynią tronu. Wtedy to Karol VI pozbawił ją praw spadkowych na rzecz swoich córek. Wychowana w absolutnym posłuszeństwie wobec cesarza i ogromnym poczuciu solidarności rodowej zaakceptowała zarządzenie stryja. Nad dzieciństwem Marii Józefy zaciążyły stosunki panujące między rodzicami.

Brzydka Wilhelmina Amalia była starsza od swego małżonka. Józef był wyjątkiem w cnotliwej rodzinie Habsburgów, miał liczne kochanki i lubił się bawić. Kiedy do Wiednia przyjeżdżał znany birbant, elektor saski (późniejszy król Polski August II Mocny) obaj książęta wspólnie urządzali wesołe kolacyjki z metresami. Po śmierci ojca, Maria Józefa mieszkała z matką i siostrami w Schonbrunn.

Była głęboko religijna. Na tym tle dochodziło do konfliktów z teściem, Augustem II. Nieporozumienia potęgował fakt, że Maria była absolutnie lojalna wobec domu Habsburgów. Maria Józefa nie była ładna, posiadała za to zalety charakteru: dobroć, wspaniałomyślność, poczucie obowiązku. Lubiła otaczać się przepychem i zbytkiem. Pomimo utraty praw do tronu arcyksiężniczka była bardzo dobrą partią.

Już w 1704 roku August II wystąpił w imieniu syna z ofertą matrymonialną. Ślub młodej pary (Maria Józefa miała 20 lat, Fryderyk August 24 lata) odbył w 1719 roku w Dreźnie. Zaślubiny były niezwykle uroczyste i uważane są za jedną ze wspanialszych uroczystości barokowych na świecie. August III był dobry dla żony, która prędko uzyskała nań silny wpływ.

W początkowym okresie chyba zdradzał żonę, ale nigdy nie odważył się czynić tego jawnie. Maria Józefa górowała nad mężem inteligencją, ambicją i energią i szybko stała się faktycznym przywódcą młodego dworu. Z czasem odgrywała coraz większą rolę w kształtowaniu polityki saskiej.

Była zresztą zręczną dyplomatką i nie ujawniała swego udziału i rzeczywistej roli w rozgrywkach politycznych. Jednak ze względu na marazm panujący w polityce energia królowej skupiała się na sprawach zupełnie marginesowych, jak np. walki koterii magnackich. Maria Józefa poświęcała wiele czasu wychowaniu licznego potomstwa oraz obowiązkom reprezentacyjnym. Urodziła czternaścioro dzieci.

Dwóch najstarszych synów zmarło bardzo wcześnie, a Fryderyk Chrystian, następca tronu, w dzieciństwie utracił władzę w nogach i przez całe życie był przykuty do fotela. Był to najzdolniejszy z braci i najbardziej wykształcony. Tak liczne potomstwo powodowało niepokój Marii Józefy o zapewnienie wszystkim posagów i apanaży.

Troje dzieci zmarło wcześnie, czworo korzystnie zawarło związki małżeńskie. Jeden syn został arcybiskupem, a trzech wychowano na wojskowych, licząc, że jeden z nich uzyska tron polski. Ulubieńcem Marii Józefy był Ksawery, natomiast August III faworyzował Karola. Katolicka królowa starła się propagować swą religię w protestanckiej Saksonii.

Sasi porzucający ewangelicyzm mieli zapewnione urzędy, godności, ordery i pensje. Patronowała mieszanym małżeństwom, pilnując, aby dzieci były wychowywane na katolików. Umocniła na dworze rolę jezuitów, dokonała wielu kościelnych fundacji. W rezultacie przyczyniła się do umocnienia wpływów katolickich w Saksonii.

W Polsce stanęła po stronie jezuitów w trwającym od lat sporze z pijarami o kontrolę szkolnictwa. Większość czasu Maria Józefa wraz z mężem spędziła w Saksonii. W Dreźnie powstał ośrodek dyspozycyjny dynastii. W latach 1741 - 1742 królowa, roszcząc pretensje do spadku habsburskiego wystąpiła przeciw Marii Teresie.

Musiała jednak zrezygnować ze swoich planów. W czasie wojny siedmioletniej (1756-1763), gdy Fryderyk II wkroczył do Saksonii, a August schronił się w Polsce, królowa zdecydowała się na pozostanie w Saksonii wraz z młodszymi dziećmi Zamierzała bronić jej przed bezwzględnością Prusaków.

Był to jeden z najszlachetniejszych czynów całego jej życia. Przeżyła wówczas szykany i upokorzenia, żyła tylko wiadomościami z Warszawy, gdzie przebywał jej mąż i dwaj synowie, Ksawery i Karol. Zmarła w 1757 roku, nie zobaczywszy się już z mężem. Ostatnia polska królowa została pochowana w krypcie kościoła dworskiego w Dreźnie.

Podobne prace

Do góry