Ocena brak

MARIA ANTONINA

Autor /Beatus Dodano /02.04.2012

Marie Antoinette, 1755-93, królowa Francji od 1774, przedostatnia z 16 dzieci cesarzowej Marii Teresy i cesarza rz.-nm. Franciszka I, poślubiła w wieku lat 15 delfina, późniejszego Ludwika XVI. Nieszczęśliwa w małżeństwie przez 7 lat nie skonsumowanym z powodu zniekształcenia, które Ludwik pozwolił sobie zoperować dopiero po usilnych namowach swego szwagra, Józefa II, lekkomyślnie rzuciła się w wir zabaw.

Niestarannie wykształcona, ale pełna świeżej urody mimo habsburskiej wargi i takiegoż nosa, otaczała się kompromitującymi ją głupcami i rozpustnikami, trwoniąc coraz więcej pieniędzy; czyniło to „Austriaczkę" coraz bardziej niepopularną. Głównym jej doradcą był ambasador austriacki, pomawiano ją więc o knucie spisków na korzyść Austrii.

Niewątpliwie jednak Maria Antonina niewiele rozumiała z tego, co się działo w jej przybranej ojczyźnie; jej wpływ na decyzje króla w pierwszych dwu latach rewolucji oceniano przesadnie. Wraz z królem przewieziono ją z Wersalu do Paryża (1789); pokrzyżowano jej próbę ucieczki z rodziną w 1791.

Gdy wybuchła wojna z Austrią, Maria, identyfikując interesy dynastii z interesami Francji, zdradziła Austriakom fr. plan kampanii; oskarżona o zdradę, osadzona została wraz z królem w Tempie (1792), a po straceniu króla uwięziona w Conciergerie, skazana na śmierć przez Trybunał Rewolucyjny i ścięta. W ostatnim okresie życia „Wdowa Capet", jak ją szyderczo przezwano, okazała niemało hartu, odwagi i godności; zob. też Madame (Deficit); Veto.

Jeśli nie mąją chleba, niech jedzą ciastka, fr. s'ils n'ont pas de pain, qu'ils mangent de la brioche, powiedzenie o głodujących chłopach fałszywie przypisywane Marii Antoninie. Rousseau wspomina w Wyznaniach, ks. 6 (ok. 1768), że wyraziła się tak ok. 1740 „pewna księżniczka", Maria Antonina przybyła zaś do Francji w 1770.

Naszyjnik diamentowy skandal dworski w 1785-86: hrabina Jeanne de la Motte-Valois i Cagliostro wmówili kardynałowi de Rohan, że dzięki ich pośrednictwu może odzyskać łaski królowej Marii Antoniny. Hrabina zorganizowała korespondencję między kardynałem a królową, wręczając mu podrabiane przez siebie listy, a nawet doprowadziła do potajemnej rozmowy między kardynałem a osobą grającą rolę królowej.

Wielki jałmużnik, uwierzywszy, że Maria go kocha, zajął się kupnem na raty, jakoby w jej imieniu, diamentowego naszyjnika olbrzymiej wartości, który hrabina podjęła się wręczyć królowej; dała go jednak mężowi, który go wywiózł do Londynu i po kawałku sprzedał.

Nastąpił sensacyjny proces, zakończony skazaniem hrabiny na napiętnowanie i dożywotnie więzienie (po roku uciekła do Londynu) oraz uniewinnieniem kardynała, który wszakże stracił swą pozycję na dworze.

Sprawa wystawiła jednak ancien regime na śmieszność, a niechęć do królowej wzmogła się niepomiernie w najbardziej krytycznym dla niej czasie, gdyż powszechnie sądzono, że maczała palce w tym skandalu, choć nikt tego nie zdołał dowieść.

Naszyjnik królowej, fr. Le Collier de la reine powieść (1860) Alexandre Dumasa-ojca.

Portrety Marii Antoniny pędzla Vigee-Lebrun.

Podobne prace

Do góry