Ocena brak

Marcin V i konkordaty

Autor /Zula Dodano /23.04.2013

Sobór w Konstancji nie miał wiele czasu na debaty o reformie Kościoła. W październiku 1417 roku wydanokilka dekretów w celu uniknięcia na przyszłość schizmy oraz uregulowania obsady beneficjów iograniczenia nadmiernej centralizacji kurii papieskiej. Po wyborze Marcina V opublikowano kolejne dekretyo obsadzaniu stanowisk kościelnych.

Za najważniejszy uznano wszakże dekret Frequens(9.10.1417), który nakazywał odprawienie najbliższego soboru za pięć lat, następnego za siedem lat, apotem dalszych systematycznie co dziesięć lat. Papież chciał zadośćuczynić temu postanowieniu, choćnie żywił przekonania o potrzebie nowego soboru. Sprawy kościelne wolał załatwiać mocą swej władzypapieskiej. Dążył też do jej wzmocnienia po osłabieniu, jakiego doznała przez koncyliaryzm. Swój papieskiautorytet utrwalił zawarciem jeszcze w Konstancji konkordatów z poszczególnymi nacjami na pięćlat, czyli do następnego soboru. Pierwszy z nich, konkordat z Francją (15.04.1418), został późniejwznowiony i uzupełniony układem z Genezzano (1426).

W konkordatach Marcin V zrezygnował według reformatorskich postanowień soborowych z pewnychuprawnień papieskich co do obsadzania stanowisk kościelnych, powrócił jednak do nich po wygaśnięciuterminu ważności umów. Za najważniejszą podstawę silnej władzy papieskiej uważał on Państwo Kościelne.Jego odzyskaniu i reorganizacji poświęcił większość swych sił. Chociaż Rzym był zajęty przezwojska neapolitańskie, nie skorzystał z propozycji pozostania w Konstancji, lub obrania rezydencji wAwinionie czy którymś z miast cesarskich. Konstancję opuścił 16 maja 1418 roku i zdążał przez Genewędo Rzymu. Układ z Joanną IŁ, którą uznał królową Neapolu, ułatwił mu wjazd do stolicy w 1420 roku.Zniszczony Rzym odbudował, umocnił murami obronnymi i upiększył nowymi budynkami.

Swą działalnością polityczną i wyprawami wojennymi przeciw buntującym się miastom utrwalił granice PaństwaKościelnego i zreorganizował jego strukturę, za co zyskał miano Trzeciego Twórcy Państwa Kościelnego(po papieżu Stefanie III i kardynale Albernoz). W Neapolu, będącym lennem Stolicy Apostolskiej, doprowadziłdo objęcia tronu przez Ludwika III Andegaweńskiego, mimo że Joanna II wyznaczyła następcąpo sobie króla aragońskiego, Alfonsa V. Marcin V uzyskał jednak już wcześniej od Alfonsa V nieuznawanieantypapieża Benedykta XIII. Nie miało więc żadnego znaczenia dla Kościoła Powszechnego, żegarstka zwolenników schizmy w Perpignan wybierała kolejnych antypapieży.

Następny sobór zwołał Marcin V do Pawii. Rozpoczęty według postanowienia z Konstancji po pięciulatach (23.04.1423), zgromadził zaledwie kilku biskupów, został więc po dwóch miesiącach przeniesiony do Sieny. Mała liczba uczestników także tam i niepewna sytuacja polityczna w Italii skłoniły Marcina Vdo zamknięcia obrad (7.03.1424) i zapowiedzenia nowego soboru po siedmiu latach. Papież pod naciskiemniektórych kardynałów i monarchów zwołał kolejny sobór do Bazylei na 1431 rok. Zanim doszłodo jego otwarcia, zmarł 20 lutego. Losy soboru bazylejskiego zależały od następnego papieża, Eugeniusza IV.

Podobne prace

Do góry