Ocena brak

Marcin Luter - Fundamentalne pisma

Autor /Zula Dodano /23.04.2013

Po dyspucie lipskiej, którą Luter formalnie przegrał, pozyskując jednak dzięki niej młodego, utalentowanegoi już znakomitego znawcę języków starożytnych, Filipa Melanchtona (Schwarzerd) i stając siębohaterem narodowym, opublikował (1520) cztery głośne pisma, które dały teologiczny fundament nowemuKościołowi ewangelickiemu, choć zawierały krytykę Kościoła papieskiego, jak go Luter nazywał.Ukazały się one w 1520 roku, po szeregu drobniejszych pism polemicznych i budujących, w których autorwykazał się umiejętnością stosowania języka często dowcipnego i ciętego, a przede wszystkim zrozumiałegotakże dla ludu.

O papiestwie w Rzymie przeciw sławnym romanistom w Lipsku ukazało się jako replika na pisma SilvestraPrieriasa i franciszkanina, Augustyna Alveldta, które silnie podkreślały prymat i nieomylność papieża.

Luter przedstawił w nim Kościół jako zgromadzenie serc ku jednej wierze, które nie ma na ziemi żadnejgłowy, lecz sam Chrystus w niebie nim kieruje. Papieża należy znosić jako Boży dopust, tak jak gdyby byłTurkiem nad nami. Wymienione nadużycia władzy papieskiej stanowiły trafne odwołanie się do resentymentóww Niemczech wobec kurii rzymskiej.

Do chrześcijańskiej szlachty niemieckiego narodu o poprawie chrześcijaństwa zapowiadał Luter jużwcześniej jako pismo ulotne do cesarza Karola V i szlachty przeciw tyranii i podłości kurii rzymskiej.Pisał więc o schronieniu się romanistów, czyli kurii rzymskiej, za potrójnym murem, by nie dopuścić doreformy Kościoła. Według niego potrójny mur stanowiły:

1. władza duchowna, wywyższająca się nadświecką,

2. przypisywanie jedynie papieżowi prawa do wyjaśniania Pisma Świętego,

3. zastrzeżenie muprawa do zwoływania prawowitego soboru.

Przeciw tym nadużyciom podkreślił Luter powszechne kapłaństwowiernych, brak różnicy między świeckimi i duchownymi, prawo władzy świeckiej do zwołaniasoboru, gdy papież i biskupi wzbraniają się wypełnić swą służbę, nadużycia kurii rzymskiej i własny programreform, jak zniesienie papieskich rezerwacji, celibatu i wielu świąt. Pismo to stało się bardzo poczytnym,przedstawiało bowiem reformę Kościoła jako sprawę całego narodu.

O niewoli babilońskiej Kościoła było przeznaczone dla teologów, częściowo jako replika na traktatAlveldta przeciw komunii pod obu postaciami.

Za niewolę Kościoła uznał Luter dogmaty o sakramentach i prawo o przeszkodach małżeńskich. Wedługniego, z ustanowienia Chrystusa są tylko trzy sakramenty: chrzest, Eucharystia i pokuta. Co do Eucharystii,podkreślał silnie obecność w niej Ciała Chrystusa, lecz otwartą pozostawił kwestię, w jaki sposóbona się dokonuje. Zdecydowanie natomiast odrzucił mszę świętą jako ponowienie Ofiary Chrystusa. Podobnieodrzucił sakramentalne kapłaństwo, gdyż jedynie potrzebni są słudzy Słowa i znawcy Biblii.

Nauka Lutra o sakramentach obalała dotychczasowy kult w Kościele, zradykalizowała więc ruch reformacyjny.Niektórzy przyjaciele reformatora (Staupitz) odsunęli się od niego. Uniwersytet paryski opublikowałprotest przeciw temu pismu, król angielski Henryk VIII wystąpił z obroną siedmiu sakramentów(Assertio septem sacramentorum). Erazm z Rotterdamu był zdania, że przed wydaniem tej rozprawy Lutramożna było jeszcze zlikwidować rozłam, po niej stało się to prawie niemożliwe.

O wolności chrześcijanina napisał Luter na wieść o wydaniu bulli papieskiej z ekskomuniką na niego.Nalegał na to zaufany i wpływowy dyplomata księcia elektora saskiego, Karl Militz, by przez to dziełkoprzekonać papieża o praworządności i dobrej woli Lutra. Nie było więc w tym piśmie polemiki, leczprzedstawienie ideału chrześcijańskiego życia. Została wszakże powtórzona nauka o usprawiedliwieniu iudoskonaleniu chrześcijanina jedynie przez wiarę Słowu Bożemu, a nie przez pełnienie dobrych uczynków.

Podobne prace

Do góry