Ocena brak

MANSTEIN ERICH von (1887-1973) - feldmarszałek

Autor /koralgol Dodano /25.02.2011

Wybitny strateg niemiecki. Syn pru­skiego oficera gen. Eduarda von Le­wińskiego, przyjął nazwisko swoje­go wuja, który go adoptował. Służ­bę wojskową rozpoczął w 1906 r. Walczył w I wojnie światowej, a po jej zakończeniu pozostał w Reichs-wehrze. W 1936 r. został zastępcą szefa sztabu wojsk lądowych *Wehr-machtu. W 1938 r. był szefem szta­bu 12 armii zajmującej Sudety.

W czasie niemieckiej agresji na Pol­skę we wrześniu 1939 r. był szefem sztabu Grupy Armii „Południe" (Heeresgruppe „Siid") i potem sze­fem sztabu Grupy Armii „A" rozwi­niętej w zachodnich Niemczech. Zwrócił na siebie uwagę Hitlera w lutym 1940 r., gdy przedstawił plan ataku na Francję przez *Arde-ny, uznane przez niemieckich strate­gów za rejon trudno dostępny dla wojsk pancernych. Jego projekt, wykorzystany w planie gen. Franza * Haidera („Fali Gelb"), stał się pod­stawą sukcesu sił niemieckich w kampanii na zachodzie Europy. W czasie walk we Francji dowodził XXXVIII korpusem, który pierwszy przekroczył Sekwanę. W 1941 r. w czasie agresji na Związek Ra­dziecki dowodził LVI korpusem zmotoryzowanym, który w ramach 4 grupy pancernej wyróżnił się szybkimi postępami, pokonując od 22 do 26 czerwca 320 km.

We wrze­śniu 1941 r. powierzono mu dowo­dzenie 11 armią, która zajęła *Krym (1 lipca 1942 r. zdobyła Sewasto­pol). To zwycięstwo przyniosło Mansteinowi awans do stopnia feld­marszałka. Od sierpnia 1942 r. do­wodził nadal 11 armią nacierającą na Leningrad. W listopadzie tego ro­ku objął dowodzenie nowo utworzo­ną Grupą Armii „Don", której zada­niem była deblokada 6 armii, okrą­żonej pod *Stalingradem.

W lutym 1943 r. stanął na czele Grupy Armii „Południe" (utworzonej ze związ­ków Grup Armii, „Don" i „B"), która odbiła *Charków i zajęła Bieł-gorod w marcu 1943 r. W lipcu tego roku Grupa ta poniosła klęskę w przełomowej dla zmagań na fron­cie wschodnim bitwie pod *Kur-skiem. W 1944 r. popadł w niełaskę, gdyż opowiadał się za elastyczną strategią, która w ocenie Hitlera prowadziła do utraty zdobytych te­renów. W marcu tego roku przeniesiony w stan spoczynku.

Po wojnie uwięziony i skazany w 1949 r. przez sąd brytyjski na 18 lat więzie­nia za zbrodnie popełnione przez podległe mu jednostki na terenie ZSRR; wyszedł na wolność w 1952 r.

Podobne prace

Do góry