Ocena brak

MAGINOTA LINIA - umocnienia

Autor /koralgol Dodano /25.02.2011

System umocnień wzdłuż wscho­dniej granicy Francji, powstał w la­tach 1929-34 z inicjatywy ministra wojny Andre Maginota. Plan roz­mieszczenia fortyfikacji, opracowa­ny w 1926 r. przez Specjalną Komi­sję Obrony Terytorium (Commision Speciale de Defense du Territoire), zaakceptowała rok później Najwyż­sza Rada Wojenna, a w 1930 r., gdy prace budowlane już trwały, Francu­ska Izba Deputowanych zatwierdzi­ła kredyty w wysokości 3 300 min franków.

Linia umocnień ciągnęła się przez 450 km od granicy ze Szwajcarią do granicy z Belgią i ca­ły ten odcinek podzielono na rejony umocnione (Belfort, Lauter i Metz) o długości 60-110 km, z których każdy składał się z 2-4 sektorów umocnionych. Ponadto wyodrębnio­no dwa samodzielne sektory umoc­nione (Kolmar i Dolny Ren) oraz je­den sektor zaporowy Saary. Trzo­nem obrony każdego odcinka były grupy warowne (owrages); zbudo­wano 29 małych grup wyposażo­nych w karabiny maszynowe, 20 średnich grup uzbrojonych w broń maszynową i działa kal. 75 oraz 130 mm, a także 2 duże grupy warowne powstałe z połączenia dwóch średnich grup.

Trzonem ty­powej średniej grupy była betono­wa budowla ukryta na głębokości 15-25 m pod ziemią, zawierająca wszystkie urządzenia niezbędne do życia i samodzielnej walki dla zało­gi liczącej 800-1000 żołnierzy (ko­szary, kuchnie, łazienki, sale cho­rych, sale operacyjne). Obronę za­pewniały tzw. bloki bojowe piechoty wyposażone w ciężkie karabiny maszynowe kal. 7,5 mm, granatniki kal. 51 mm lub działka przeciwpan­cerne kal. 25 mm, oraz tzw. bloki ar­tyleryjskie z wysuwanymi wieżami pancernymi wyposażonymi w dzia­ła kal. 75 mm lub haubice kal. 135 mm. System aktywnej obrony uzu­pełniały pancerne kopuły obserwa­cyjne, z których ogień mogły pro­wadzić karabiny maszynowe lub granatniki. Dostępu do grupy wa­rownej broniły zapory przeciwpie­chotne (zasieki i pola minowe) oraz przeciwczołgowe (rowy, przeciw-skarpy, szyny o długości 12-180 cm osadzone pionowo w betonowych cokołach i pola minowe).

W całym pasie linii Maginota wybudowano 5800 schronów, w tym 246 tradyto-rów międzypola, 52 tradytory arty­leryjskie, ok. 4,5 tys. bunkrów z bro­nią maszynową i działami, 94 schro­ny obserwacyjne i 205 schronów łączności. W 1940 r. wojska nie­mieckie nie uderzyły na linię Magi­nota (*Mansteina plan), lecz obeszły tę potężną zaporę i skierowały się przez Belgię na znacznie słabiej ufor­tyfikowaną granicę francusko-belgij-ską. W czerwcu wojska Grupy Ar­mii „C" (Heeresgruppe „C") przerwały na pewnym odcinku linię Maginota między dwoma grupami warownymi, a oddziały Grup Armii „A" i „B" wyszły na jej tyły. Niem­com nie udało się jednak zdobyć żadnej z grup warownych. Ostatni obrońcy opuścili obiekty fortyfika­cyjne dopiero 1 lipca 1940 r., a więc osiem dni po zawieszeniu broni.

Podobne prace

Do góry