Ocena brak

LUZON - bitwy 1941-42, 1944-45

Autor /mis Dodano /25.02.2011

Największa wyspa (105,7 tys. km2) w archipelagu Wysp Filipińskich, miała szczególne znaczenie strate­giczne - obsadzona przez wojska amerykańskie zamykała flocie ja­pońskiej dostęp do Morza Połu-dniowochińskiego i blokowała możliwość uderzenia na Półwysep Maląjski i *Singapur. Głównodowo­dzący siłami obrońców gen. Douglas *MacArthur miał pod swoimi roz­kazami 19 tys. żołnierzy amerykań­skich i 160 tys. filipińskich. Liczył ponadto na wsparcie 100 samolo­tów bombowych *B-17 stacjonują­cych na dwóch lotniskach: Clark Field oraz Mindanao. Do opanowa­nia wyspy Japończycy wyznaczyli 57 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Masaharu Hommy. Od 10 do 12 grudnia 1941 r. wysadzili kilka desantów na wybrzeżach Luzonu,nie napotykając większego oporu zestrony wojsk lądowych.

Jedynym zagrożeniem dla floty inwazyjnej były ataki B-17, jednakże wkrótce część z nich została przez samoloty japońskie zniszczona na lotniskach, a resztę odesłano do Australii. Główne uderzenie nastąpiło 22 gru­dnia 1941 r., gdy Japończycy desan­towali na brzegu zatoki Lingayen 48 dywizję piechoty, wzmocnioną do­datkowym pułkiem piechoty, dwo­ma pułkami pancernymi oraz bata­lionem średniej artylerii i pięcioma batalionami artylerii przeciwlotni­czej.

Po dwóch dniach rozpoczęli natarcie w stronę stolicy wyspy. Manili; od południa posuwała się 16 dywizja piechoty desantowana w zatoce Lamon na wschodnim brzegu Luzonu. Dowódca wojsk alianckich gen. MacArthur zdecy­dował się wycofać własne siły na półwysep *Bataan i tam kontynuo­wać obronę. 2 stycznia 1942 r. od­działy japońskiej 48 i 16 dywizji wkroczyły do Manili. Wojska amerykańsko-filipińskie broniły się jednak nadal na półwyspie Bataan (do 9 kwietnia). Ostatni - 7 maja -padł *Corregidor. Walkę o odzyskanie Luzonu Ame­rykanie podjęli w grudniu 1944 r. Wstępnym działaniem było opano­wanie wyspy Mindoro.

18 grudnia oddziały amerykańskie wysadziły desant na brzegach wyspy. Bom­bardowanie wyspy przez okręty Stanów Zjednoczonych niespodzie­wanie przerwał tajfun, który zatopił 3 niszczyciele i uszkodził m.in. 4 wielkie lotniskowce, 1 lekki krą­żownik i 3 lotniskowce eskortowe. Po 6 dniach od wylądowania od­działów na Mindoro Amerykanie ukończyli tam budowę dużego lot­niska, które wobec uszkodzenia wielu lotniskowców okazało się niezbędne. Do przeprowadzenia uderzenia na Luzon wyruszyła po­tężna flota (dowódca adm. Thomas Kinkaid) złożona z 6 pancerników, 18 lotniskowców eskortowych, 11 krążowników, 185 niszczycieli, 65 trałowców i kilkuset innych jed­nostek (łącznie 685 okrętów).

Japończycy rzucili do ataku lot-ników-samobójców *kamikaze, którzy od 3 do 13 stycznia uszko­dzili 44 okręty amerykańskie (w tym pancerniki New Mexico, California i Mississippi). 9 stycznia 1945 r. oddziały 6 armii dowodzo­nej przez gen. Kruegera wysadziły desant w zatoce Lingayen (w miej­scu, gdzie 4 lata wcześniej lądowa­li Japończycy); do wieczora 68 tys. żołnierzy ze sprzętem zeszło na brzeg. Dowodzący obroną Luzonu gen. Tomoyuki Yamashita skiero­wał natychmiast do tego rejonu 30 tys. żołnierzy. Silna obrona za­hamowała ruch wojsk amerykań­skich w stronę Manili.

Aby przy­spieszyć marsz głównych sił, Ame­rykanie przeprowadzili kilka operacji desantowych na tyłach wojsk japońskich, np. 29 stycznia wysadzili znaczne siły (30 tys. żoł­nierzy) w rejonie San Antonio, aby odciąć przeciwnikowi możliwość odwrotu na półwysep Bataan. 1 lu­tego wojska amerykańskie dotarły do Manili. Adm. Iwabuchi, dowo­dzący garnizonem Manili, wycofałsię z miasta w pobliskie góry i wy­dał rozkaz poddania go bez walki,a mimo to pozostawione oddziałystawiały desperacki opór do 4 mar­ca.

Straty po obydwu stronach byływysokie: w Manili zginęli wszyscyżołnierze japońskiego garnizonu (ok. 20 tys. ludzi) oraz ok. tysiąca Amerykanów. Jeszcze przed zdo­byciem Manili wojska amerykań­skie opanowały półwysep Bataan i 16 lutego rozpoczęły uderzenie na silnie ufortyfikowany *Corregidor. Oddziały desantu powietrznego i morskiego walczyły przez cztery dni, zanim opanowały tę ufortyfi­kowaną wysepkę; zwycięstwo oku­piły stratą 235 zabitych i 405 ran­nych. Z pięciotysięcznego garnizo­nu japońskiego poddało się tylko 20 żołnierzy, reszta zginęła w cza­sie walki lub utonęła podczas prób ucieczki.

Walki na Luzonie trwały do 2 wrze­śnia 1945 r., gdy gen Yamashita poddał się z 50 tys. żołnierzy. Zdo­bycie wyspy kosztowało Amery­kanów 8297 zabitych i ok. 30 tys. rannych.

 

Podobne prace

Do góry