Ocena brak

Ludwik XV (1710 - 74)

Autor /Kanizjusz Dodano /11.05.2012

 

Król Francji (1715-74) z dynastii Burbonów. Prawnuk Ludwika XIV. Podczas jego małoletności regencję sprawował Filip, książę Orleański, a po nim kardynał A. H. Fleury. Po śmierci kardynała w 1743 Ludwik zdecydował się sprawować rządy bez pomocy pierwszego ministra, lecz dowiódł, że był władcą słabym, który zmniejszył prestiż monarchy francuskiego zarówno w kraju, jak i za granicą.

Mając 15 lat poślubił Marię Leszczyńską, córkę króla Polski, i Francja włączyła się w wojnę o tron polski zdobywając w 1766 księstwo Lotaryngii. Na arenie międzynarodowej Francja brała niemal nieustannie udział w wojnach.

W sojuszu z Fryderykiem II Wielkim, władcą Prus, walczyła w austriackiej wojnie sukcesyjnej aż do jej zakończenia traktatem w Akwizgranie. W wojnie siedmioletniej Francja i Austria walczyły przeciwko Prusom i Anglii, ale z małymi sukcesami. Na mocy traktatu paryskiego (1763) Francja utraciła większość swoich terytoriów zamorskich.

W polityce wewnętrznej wpływ na Ludwika wywierali kolejni faworyci i kochanki, wśród nich Madame Pompadour i Madame du Barry, na które król łożył pieniądze hojną ręką. Rozrzutność dworu i wysokie koszty wojen pochłonęły wszystkie zasoby Francji, a tymczasem wysiłki zmierzające do racjonalizacji podatków nie powiodły się.

Parlament Paryża doprowadził w 1764 do kasaty zakonu jezuitów, lecz nie udało mu się dokończyć dzieła reform. Członków parlamentu skazano na banicję, wybrany zaś w 1771 nowy parlament był uległy woli króla.

Za rządów tego władcy okres prosperity przeżywała arystokracja i bogata burżuazja, kraj natomiast znalazł się, przy końcu panowania Ludwika, na krawędzi bankructwa. Król nie potrafiąc rozwiązać swoich problemów finansowych pozostawił w spadku swojemu następcy, Ludwikowi XVI, niewypłacalny rząd.

Podobne prace

Do góry