Ocena brak

Łopian pajęczynowaty

Autor /Grzes Dodano /18.01.2012

Jest to roślina dwuletnia o korzeniu palowym, łodydze bruzdowanej, z kilkoma liśćmi. Pozostałe liście są duże i tworzą przyziemną różyczkę. Fioletowe koszyczki osnute "pajęczyną" są zebrane w baldachogrona. Owocem jest niełupka. Gatunek ten rośnie w strefie umiarkowanej, w miejscach zaniedbanych, na rumowiskach i śmietniskach (roślina ruderalna). Używa się go od dawna w tych samych celach leczniczych, do których służy łopian większy (Arctium lappa).

Zbiera się korzenie (Radix Bardanae) roślin rocznych lub dwuletnich. Po oczyszczeniu, uwolnieniu od części zielonych i umyciu kraje się korzenie wzdłuż i suszy w miejscu przewiewnym lub w suszarni w temperaturze maksimum 35°C. Zawierają te same substancje czynne, jakie znajdują się w łopianie większym, lecz ich działanie farmakologiczne nie zostało jeszcze całkowicie poznane i wykorzystane. Zastosowanie jest również identyczne: leczenie pomocnicze cukrzycy (wysoka zawartość inuliny), kąpiele w przypadkach czyraczności i wyprysków skómych oraz masaże owłosionej skóry. Czasem używa się świeżego korzenia (lub świeżego soku z korzenia) albo też liści. Działają one żółciopędnie, moczopędnie i napotnie.

Okres kwitnienia:

VII-IX

Zbiór korzeni:

IX-X i III-IV

Podobne prace

Do góry