Ocena brak

LOGIKA JĘZYKA

Autor /KiLLbiLL Dodano /07.07.2011

Logiczną teorię języka, zwaną też s e m i o t y k ą najogólniej moŜna określić jako naukę o poznawczych funkcjach czy poznawczej sprawności języka. Z tym  Ŝe semiotyka rozwaŜa tę sprawę raczej od strony formalnej, pozostawiając teorii poznania problemy związane wprost z prawdziwością. WyróŜnia się (za Ch. Morrisem i R. Carnapem) trzy części semiotyki: syntaktykę, semantykę, pragmatykę. Pierwsza rozwaŜa relacje między   wyraŜeniami językowymi, relacje wewnątrzjęzykowe lub międzyjęzykowe. Druga zajmuje się stosunkami między wyraŜeniami językowymi a przedmiotami, do których się one odnoszą. Trzecią interesują relacje między językiem a jego użytkownikami (nadawcami i odbiorcami wyraŜeń językowych). Charakter i wzajemne relacje syntaktyki, semantyki i pragmatyki są przedmiotem dyskusji.

Można te działy logiki uprawiać opisowo (jako analizy zastanych sytuacji i struktur językowych) lub konstrukcyjnie (jako budowanie pewnych sztucznych systemów językowych i badanie ich właściwości), przy czym owe skonstruowane języki moŜna uwaŜać za (zazwyczaj alternatywne) idealizacje języków zastanych, naturalnych (etnicznych). Niektórzy traktują wymienione działy semiotyki niejednolicie: syntaktykę czysto formalnie, semantykę teoriopoznawczo, pragmatykę psychologizująco lub socjologizująco. Wówczas znika semiotyka jako odrębny, jednolity dział badań.

Na gruncie pewnych tendencji w teorii języka następuje zbliŜenie między humanistycznym językoznawstwem a logiką języka; widocznym tego przejawem jest (m.in.) lingwistyka matematyczna. Za typowe relacje i role językowe uchodzą: w syntaktyce spójność składniowa, wynikanie, niesprzeczność, w semantyce nazywanie, oznaczanie, prawdziwość, w pragmatyce wyraŜanie, komunikowanie, rozumienie, stwierdzenie. JednakŜe bliŜsza charakterystyka tych i innych przymiotów wyraŜeń oraz zaliczenie ich do danego działu semiotyki nasuwa ró ne problemy.

Podobne prace

Do góry