Ocena brak

LNICA POSPOLITA

Autor /florida Dodano /21.02.2013

Jest to bylina z rodziny Trędownikowatych (Scrophulariaceae), występująca w niemal całejEuropie oraz zachodniej części Azji. W Polsce rośnie bardzo często na polach, przydrożach,skałach i żwirowiskach na całym niżu i w górach po regiel dolny.Lnica ma łodygę prostą, 20-60 cm wysoką, u góry w kwiatostanie zwykle ogruczoloną. Liściewąskie, cienkie, zaostrzone, 1-, 3-nerwowe, zielone, u form nadmorskich niekiedy sinawe.Kwiaty grzbieciste z ostrogą, o koronie bladożółtej, w gardzieli pomarańczowej, zebrane wluźne grona na szczytach łodyg. Ostroga krótsza od reszty korony.

Surowiec. Do celów leczniczych zbiera się od czerwca do września, w okresie zakwitania,górne części łodyg z kwiatami oraz liśćmi i suszy w warunkach naturalnych w miejscach zacienionychi przewiewnych. Otrzymuje się ziele lnicy - Herba Linariae.

Podstawowe związki czynne. W zielu znaleziono flawonoidy, jak linarynę i neolinarynę,alkaloid peganinę, kwasy organiczne, a wśród nich γ-oksyglutaminowy i askorbowy, fitosterol,węglowodór n-triakontan oraz sole mineralne.

Działanie. Zawarty w zielu lnicy alkaloid peganina słabo pobudza ruchy perystaltyczne jelit,zwłaszcza jelita grubego i działa łagodnie przeczyszczająco. Ziele lnicy wykazuje synergizmz surowcami zawierającymi antrazwiązki, jak korzeń rzewienia, kora kruszyny, alonaoraz liść senesu i wyraźnie zwiększa ich działania przeczyszczające. Lnica działa słabo żółciopędnieoraz nieznacznie moczopędnie, co przypisuje się flawonoidom. Zewnętrznie działaprzeciwzapalnie, nieco przeciwbakteryjnie i przyspiesza gojenie się ran.

Działania niepożądane. Nie należy przekraczać zalecanych dawek, gdyż może to spowodowaćnudności i biegunkę.

Zastosowanie. Wyciągi wodne z ziela lnicy stosuje się wewnętrznie w łagodnych przewlekłychzaparciach z zaburzeniami czynności jelit i dróg żółciowych, zwłaszcza u dzieci i osóbstarszych. Najczęściej łączy się je z innymi surowcami przeczyszczającymi, jak np. kora kruszyny.Pomocniczo zaleca się w zmniejszonym wydalaniu moczu w zestawieniu z innymi surowcamimoczopędnymi. Odwar z ziela lnicy stosuje się zewnętrznie w stanach zapalnych skóry,wynaczynieniach podskórnych, świądzie i trądziku, a także do obmywania w żylakach odbytuoraz do przemywania i tamponowania w zapaleniu sromu i pochwy oraz do irygacji. Naparwykorzystuje się do okładów w zapaleniu spojówek.

Przetwory. Napar z ziela lnicy: 1/2 łyżki ziela zalać 1/2 szklanki wody wrzącej i naparzaćpod przykryciem 15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/3-1/2 szklanki 2-3 razy dziennie między posiłkami jako środek regulujący wypróżnienia (korzystniez dodatkiem kory kruszyny) i wydalania moczu (korzystnie z dodatkiem ziela skrzypu).Napar w dolegliwościach skórnych: zmieszać równe ilości ziela lnicy i kwiatów rumiankulub krwawnika. Zalać 1 łyżkę mieszanki 1 szklanką wody wrzącej i naparzać pod przykryciem15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Stosować do okładów, przemywań i tamponów.Również do nasiadówek (korzystnie z dodatkiem liści szałwii lub kory dębowej), w zapaleniusromu, pęcherza moczowego, żylakach odbytu i kłykcinach. Po nasiadówce posmarować odbytmaścią Tormentiol lub maścią nagietkową bądź olejeni dziurawcowym.Zioła do kąpieli: zmieszać po 75 g ziela lnicy i liści babki lancetowatej oraz 50 g ziela nostrzyka.Całą porcję ziół zalać 5 l wody gorącej i ogrzewać powoli do wrzenia. Odstawić nakilka minut i przecedzić do wanny; wannę dopełnić do 1/3 wodą o temp. 37-38°C. Czas kąpieli15-20 min. Następnie nie wycierać ciała, lecz owinąć prześcieradłem kąpielowym i położyć siędo łóżka. Kąpiel działa pobudzająco i regenerujące, a także nieco bakteriobójczo w stanach zapalnychskóry i w trądziku.

Podobne prace

Do góry