Ocena brak

Lnica pospolita

Autor /Tomasz Dodano /18.01.2012

Bylina o łodydze wzniesionej, liściach naprzemianległych, równowąskich i szczytowym gronie żółtych kwiatów z długą ostrogą. Owocem jest torebka. Jest to roślina siedlisk suchych i słonecznych, często spotykana jako chwast w ogrodach i na polach. Właściwości lecznicze lnicy znano już w XV wieku; używano jej do leczenia wątroby, śledziony i płuc (gruźlica).

Zbiera się ziele (Herba Linariae) w pełni kwitnienia, podczas słonecznej pogody. Suszy się je na siatkach lub w pęczkach, w miejscu cienistym, przewiewnym lub w suszarni, w temperaturze do 50°C. Surowiec zawiera flawonoidy - linarynę i pektolinarynę, pektyny, fitosterol, kwasy organiczne oraz witaminę C. Ma więc wiele zalet leczniczych. Działa silnie napotnie, moczopędnie i przeczyszczająco. Jest środkiem przeciwzapalnym używanym w przypadku zapalenia nerek oraz w chorobach wątroby i śledziony. Sporządza się odwar z 1-2 łyżeczek do kawy ziela na 2-4 filiżanki wody (naparza ok. 15 minut) i wypija w ciągu tego samego dnia. Zewnętrznie odwar można stosować do obmywania ropiejących ran, wyprysków skórnych, owrzodzenia nóg i żylaków odbytu.

Okres kwitnienia:

VI-IX

Zbiór ziela:

VI-VIII

Podobne prace

Do góry