Ocena brak

Linia przejścia blaszki ściennej w blaszkę trzewną

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Stożek osierdziowy swym wierzchołkiem zachodzi na początki wielkich naczyń, z przodu na naczynia tętnicze, aortę i pień płucny, z tyłu na naczynia żylne, obie żyły główne oraz cztery żyły płucne. Na tych naczyniach przebiega też linia przejścia blaszki trzewnej (nasierdzia) w blaszkę ścienną osierdzia surowiczego.

W życiu zarodkowym, kiedy serce ma jeszcze kształt cewy, linia przejścia biegnie 2 jednej strony dokoła końca tętniczego cewy sercowej, z drugiej dokoła jej końca żylnego  Po zróżnicowaniu się obu końców serca i zbliżeniu się ich do siebie miejsce Przejścia oczywiście się nie zmienia, zmienia się natomiast ich wzajemne położenie.

U końca tętniczego osierdzie obejmuje teraz obie tętnice powstałe z pnia tętniczego, aortę i pień płucny; miejsce to stanowi tzw. wrota tętnicze (porta arteriosa). U końca żylnego miejsce przejścia jednej blaszki w drugą obejmuje wszystkie do niego uchodzące żyły, obie żyły główne oraz cztery żyły płucne; stanowi ono wrota żylne (porta uenosa).

Cala aorta wstępująca prawie aż do odejścia pnia ramienno-głowowego (najwyższy punkt osierdzia) i cały pień płucny prawic aż do miejsca podziału na tętnicę płucną prawą i lewą, czyli do przyczepu więzadła tętniczego (lig. arterio sum), leżą wewnątrz-osierdziowo, objęte wspólną osłonką surowiczą (blaszką trzewną): w tym miejscu leży więc przejście blaszki trzew nej (nasierdzia) w blaszkę ścienną osierdzia surowiczego, wytwarzając wspomniane wrota tętnicze.

U żylnego końca serca linia przejścia jednej blaszki w drugą (wrota żylne) jest bardziej złożona, ciągłą linią obejmując wszystkie ujścia żylne. Jeżeli wytniemy serce z osierdzia, wówczas w widoku od przodu  linia przejścia na żyłach przebiega mniej więcej w formie leżącej litery T. Pionowe ramię zawiera przekroje poprzeczne ż. głównej górnej i dolnej oraz między nimi przekroje obu żył płucnych prawych. Ramię poziome jest cienkie w części prawej, gdzie wąskie pasmo przedsionka lewego przyrośnięte jest do osierdzia; w swej części lewej natomiast ramię poziome poszerza się i obejmuje przekroje poprzeczne obu żył płucnych lewych .

Żyły objęte są osierdziem na ogół na znacznie mniejszej przestrzeni niż tętnice, tak że ich znaczna część leży zewną trzosierdziowo. Żyła główna dolna dochodzi do osierdzia w jego dolnym tylnym kącie; na pewnej przestrzeni (2—3 cm) leży ona swobodnie w śródpiersiu między przeponą a osierdziem. Wewnątrz osierdzia blaszka trzewną powleka ją z przodu i z obu boków prawie u samego ujścia, z tyłu wąskie pasmo nic ma pokrycia surowiczego .

Również ż. główna górna pokryta jest błoną surowiczą tylko z przodu i z obu boków, nie pokryta zaś jest z tyłu. Jej odcinek wew nątrzosierdziowy jest jednak znacznie dłuższy  niż ż. głównej dolnej (około 2—3 cm). Na żyłach płucnych linia przejścia blaszki trzewnej w blaszkę ścienną przebiega zawile; na ogół biegnie tu ona na obwodach bocznych, a poza rym na żyłach płucnych górnych na obwodzie górnym (nie na dolnym), na żyłach płucnych dolnych na obwodzie dolnym (nie na górnym). Linia przejścia biegnie prawie u ujść żył płucnych, tak że ich odcinek wewnątrzosierdziowy tak samo jak ż. głów nej dolnej jest bardzo mały.

Podobne prace

Do góry