Ocena brak

Liczba i położenie płatków półksiężycowatych

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Liczba i położenie płatków półksiężycowatych jest wynikiem podziału pnia tętniczego w ciągu rozwoju osobniczego, o czym mowa była poprzednio. Przypominamy tu tylko, że w pniu tętniczym, z którego powstaną następnie początki obu wielkich tętnic, aorty i pnia płucnego, wytwarzają się cztery podłużne fałdy. Z nich jeden jest przednim, jeden tylnym, zaś dwa pozostałe fałdami bocznymi.

Przegroda aortowo-płucna, rozwijając się wewnątrz pnia tętniczego, dzieli go na dwie cewy, jedną przednią, z której powstanie pień płucny, drugą tylną, z której powstanie aorta; przegroda ta kieruje się poprzecznie ze strony prawej na lewą i przechodzi przez środek obu fałdów bocznych, dzieląc je na dwie części. Z pierwotnych czterech fałdów powstaje teraz sześć, po trzy w świetle każdej z dwóch tętnic. Z nich w dalszym rozwoju wytwarzają się płatki półksiężycowate. Jak to ilustruje ryc. 70, po ukończonym rozwoju: a) każda zastawka składa się z trzech płatków, b) z nich dwa są boczne (jeden prawy, drugi lewy) pochodzące z połowy pierwotnych fałdów bocznych pnia serca, zaś c) trzeci, jeden z czterech całych fałdów pierwotnych, położony jest do przodu w pniu płucnym i ku tyłowi w aorcie.

Podobne prace

Do góry