Ocena brak

Leżenie krzyżem i uklęknięcie

Autor /Elig Dodano /28.05.2013

Leżenie krzyżem to rzucenie się twarzą na ziemię, rozpostarcie na ziemi ciała. W formie bardziej umiarkowanej polega ono na uklęknięciu na ziemi z równoczesnym i tak głębokim skłonieniem tułowia, żeby czoło mogło dotknąć ziemi albo można było ucałować stopę osoby, której oddaje się cześć. W ten sposób wyrażano w starożytności najwyższą cześć albo akt adoracji. Na Wschodzie jeszcze dzisiaj spotykamy się z tą formą okazywania czci. Leżenie krzyżem jest zewnętrznym znakiem adoracji Jahwe i hołdu, który poganie okazują swoim bogom albo władcom, którym oddaje się cześć boską.

W liturgii leżenie krzyżem obowiązuje, według rytu rzymskiego, celebransa i jego asystę na początku ceremonii Wielkiego Piątku. Osoby, które otrzymują święcenia wyższe, padają na twarz i leżą krzyżem podczas śpiewania Litanii do Wszystkich Simętych przewidzianej przez rytuał święceń. W niektórych klasztorach leżenie krzyżem jest związane z obrzędem przyjęcia do zakonu i uroczystościami składania ślubów zakonnych.

W Wielki Piątek gest ten jest niemym wyrazem dogłębnego wstrząsu, poczucia własnej nieskończonej małości w obliczu Boga-Człowieka, który za nas umarł na krzyżu.

W czasie śpiewania Litanii do Wszystkich Świętych i we wspomnianych obrzędach monastycznych to rzucenie się na ziemię i leżenie krzyżem wyraża lepiej niż słowa całkowite oddanie się, poczucie własnej nie-godności i niemocy oraz wzmacnia usiłność zanoszonych próśb.

Uklęknięcie (genuflexio) jest albo jednorazowym aktem (przyklęknięciem) albo postawą przyjmowaną na dłuższy czas (klęczeniem). Właściwie jest to uproszczona forma padnięcia na twarz (leżenia krzyżem). Często jest wyrazem pokutnego usposobienia. Postawę klęczącą pobożni chrześcijanie najczęściej przyjmują w czasie modlitwy. W liturgii zaś przepisy rubrycystyczne mówią o czasach, dniach i okolicznościach, w których należy okazać ten akt czy postawę pobożnego usposobienia.

Podobne prace

Do góry