Ocena brak

Lex orandi - lex credendi

Autor /Pryska11 Dodano /26.11.2012

(łac. “prawo modlitwy prawem wiary”). Aksjomat, którego pełne brzmienie wygląda tak: Legom credendi lex statuat supplicandi (łac. “o prawie wiary niech stanowi prawo modlitwy błagalnej”), a który pochodzi od św. Prospera z Akwitanii (ok. 390 - ok. 465).

Jako sekretarz Celestyna I (papieża w latach 422-432) ułożył on Indiculus (łac. “Krótki wykaz”), czyli antologię wypowiedzi o łasce zaczerpniętych z pism św. Augustyna z Hippony (354-430) (DH 246; ND 1913). Z tego, że każdy czło-wiek potrzebuje modlitwy (l Tm 2, 1-4), Prosper wywnioskował, że wszyscy ludzie zawsze potrzebują łaski.

Modlitwa - szczególnie modlitwa liturgiczna - odgrywa istotną rolę w interpretacji wiary chrześci-jańskiej, co teologia wschodnia zawsze uznawała. Teologia zachodnia często traktowała to zagadnienie pobieżnie, a czasami nawet pomijała. Melchior Cano (1509-1560) w dziele o źródłach i argumentach teologicznych, uznanym za klasyczne, nie wylicza liturgii jako locus theologicus (łac. “miejsce teologiczne”) i wielu go w tym pomijaniu liturgii naśladowało.

Zob. liturgia, metody w teologii, rozwój dogmatów.

Podobne prace

Do góry